Bouchez speelt oppositie… binnen de regering.
Het stond eigenlijk al in de sterren geschreven. Toen Bart De Wever vlak na de verkiezingen opmerkte dat Georges-Louis Bouchez “nog moeilijker” zou worden na zijn overwinning in Wallonië, klonk dat als een boutade. Intussen oogt het als een analyse.
Het politieke theater dat we vandaag geserveerd krijgen, is geen toeval, maar een logische uitkomst van twee politieke stijlen die elkaar structureel in de weg zitten: de beheerder versus de agitator.
Ideologisch close, politiek ver
Op papier liggen N-VA en MR dicht bij elkaar. Economisch is er overlap, tot 80 procent volgens Bouchez zelf. Minder overheid, meer verantwoordelijkheid, een klassiek rechts profiel.
Maar waar De Wever inzet op bestuurbaarheid en compromissen, kiest Bouchez voor profilering. Regeren is voor hem geen eindpunt, maar een middel.
Dat verschil verklaart waarom de spanningen tussen beide partijen scherper zijn dan met ideologische tegenpolen.
Van formatie tot frustratie
De eerste clash kwam er al tijdens de regeringsvorming in 2024. De Wever was bereid verregaande toegevingen te doen om een meerderheid te vormen, inclusief een meerwaardebelasting — een symbolische overwinning voor links.
Voor Bouchez was dat een brug te ver. Hij blokkeerde het compromis, met als gevolg dat De Wever zelfs zijn ontslag als formateur overwoog.
Wat voor de premier een noodzakelijke stap was richting regeringsvorming, was voor Bouchez een aantasting van zijn politieke lijn.
Begroting als slagveld
De echte breuklijnen werden zichtbaar tijdens de begrotingsonderhandelingen in 2025.
De Wever wilde een zware sanering doorvoeren, met onder meer een indexsprong en btw-verhogingen. Klassieke besparingsmaatregelen die je eerder van een centrumrechtse regering verwacht.
Opvallend genoeg kwam de weerstand niet van links, maar van de MR. Bouchez positioneerde zich als verdediger van de koopkracht en blokkeerde de plannen.
Het resultaat was een afgezwakt compromis, binnen de N-VA omschreven als een “lelijke kameel”: een akkoord dat niemand echt wil, maar waar iedereen mee moet leven.
Dreigen als strategie
De meest recente episode bevestigt het patroon. Bouchez dreigt openlijk het regeringswerk te blokkeren als er geen maatregelen komen rond de energiefactuur.
Het blijft niet bij woorden. Bij de stemming over de afschaffing van de Senaat — een kernpunt voor de N-VA — stemde de MR niet mee. Officieel om principiële redenen, in de praktijk als drukmiddel.
De boodschap is duidelijk: zonder toegevingen geen samenwerking.
Campagne binnen de regering
Bouchez bouwt intussen verder aan zijn politieke profiel. Zijn discours — geen nieuwe belastingen, focus op koopkracht — richt zich niet alleen op Franstalig België, maar ook steeds meer op Vlaanderen.
Het idee van een “MR Vlaanderen” is daarbij geen detail, maar een strategische zet. Het plaatst hem in directe concurrentie met de N-VA op rechts.
Regeren en campagne voeren lopen zo steeds meer door elkaar.
Kwelduivel of politieke logica?
Binnen de N-VA groeit de frustratie. Bouchez wordt gezien als een structurele dwarsligger, iemand die compromissen bemoeilijkt en het regeringswerk vertraagt.
Maar tegelijk biedt dat ook een politiek voordeel. Elke blokkering bevestigt het narratief dat samenwerken met Franstalige partijen — ongeacht hun kleur — problematisch blijft.
De echte inzet
Wat vandaag komt bovendrijven, is meer dan een persoonlijk conflict. Het is een botsing tussen twee strategieën: De Wever wil besturen en resultaten tonen. Bouchez wil zich profileren en grenzen trekken.
Zolang die logica’s botsen, blijft de regering functioneren in een permanente staat van spanning. Regeren met Bouchez betekent regeren tegen Bouchez.
(Foto: Philip Reynaers/Foto Nieuws)
