Iedereen redt alles, behalve de realiteit.
Na maanden onderhandelen, ontsporende deadlines, nachtelijke koffiesessies en één premier die zijn agenda bij de koning moest gaan rechtvaardigen, is er een federaal begrotingsakkoord. Een akkoord dat volgens zowat iedereen broodnodig was, dat volgens niemand ideaal is, en dat volgens alle politici tegelijkertijd een triomf blijkt te zijn. Het resultaat? Een begroting met structurele besparingen, hogere facturen en ingrepen die niemand echt vrolijk maken — maar wel een politieke stoet waarin elke partij zichzelf uitroept tot redder des vaderlands.
Een akkoord dat vooral pijn doet, maar politiek goud blijkt
De inhoud van het akkoord kent bekenden: hogere btw op een reeks producten, hogere accijnzen op gas, een gehalveerde loonindexering voor hogere inkomens, een lagere groeinorm in de gezondheidszorg en nieuwe heffingen op banken, aandelen en vliegtickets. Kortom: ingrepen waarvan alle partijen maandenlang zeiden dat ze “moeilijk”, “pijnlijk” of “absoluut te vermijden” waren.
Maar zodra de inkt droog was, veranderde het politiek discours: iedereen had gewonnen.
De regering presenteert een akkoord dat volgens economen vooral oplapt, doorschuift en aanmoddert — maar volgens de ploeg-De Wever “barmhartig” is, “stabiel”, en “een structurele koerswijziging” inzet. Dat het midden in een driedaagse nationale staking wordt aangekondigd, lijkt vooral het decor te vormen voor de politieke choreografie: buiten ligt het land drie dagen stil, binnen poseert men alsof er net historische hervormingen zijn geschreven.
Bouchez, kampioen zelfpromotie
MR-voorzitter Georges-Louis Bouchez, nochtans niet eens lid van de regering, was als eerste ter plaatse om zichzelf te feliciteren. Op X juichte hij dat er “naar de MR geluisterd” was. Dat de btw niet algemeen verhoogd wordt, was volgens hem zijn persoonlijke verdienste. De index blijft intact dankzij hem. De winkelkar werd beschermd dankzij hem. De financiële stabiliteit van het land? Voor een goed deel ook hem, zo leek de boodschap.
Bouchez speelde opnieuw zijn vertrouwde rol van de man die een akkoord claimt alsof het rechtstreeks van zijn bureau rolde — minus de lastige onderdelen, waar hij met geen woord over rept. Een begroting met tekorten, beperkingen en een reeks belastingstijgingen wordt door hem verkocht als een soort budgettaire blue Monday-deal.
Dan komt Vlaanderen: Conner Rousseau doet er nog een schep bovenop
Als er iemand is die weet hoe luid zelfbewieroking kan klinken, dan is het wel Conner Rousseau. De Vooruit-voorzitter sprong op Instagram alsof hij net persoonlijk de begroting én de sociale zekerheid had gered. “Vooruit heeft heel wat sociale dingen kunnen redden”, klonk het. “We hebben hard gestreden voor uw koopkracht en zorg. Met resultaat.”
De “lastige zaken” uit het akkoord? Die zijn er, geeft Rousseau toe, maar dat is dan weer een soort politieke natuurwet. Alsof het nog meer bewijst hoeveel hij heeft tegengehouden. Het is een retorische pirouette: hoe slechter het akkoord, hoe groter de heldendaad van de partij die erin zit.
Vicepremier Vandenbroucke sloot zich aan bij de parade en rolde een grafiek online die moest aantonen hoeveel er toch nog “massaal wordt geïnvesteerd in zorg”. Dat de groeinorm effectief naar beneden gaat, raakte maar moeizaam in de begeleidende teksten verwerkt.
Van Peteghem en de anderen: iedereen heeft iets “zeker gesteld”
CD&V-minister Van Peteghem verklaarde op sociale media dat de regering “doet wat nodig is” en een “rechtvaardige fiscaliteit” veiligstelt. De waarheid is dat dit akkoord vooral compromissen bevat waar elke partij iets van herkent, maar niemand echt blij van wordt.
Maar in politieke communicatie is dat een detail. Elk punt dat niet volledig is gesneuveld wordt verkocht als een overwinning, elk punt waar de tegenpartij elders te hard op duwde wordt verzwegen of herverpakt als “evenwicht”.
Een akkoord zonder winnaars — maar een politieke arena vol kampioenen
De realiteit is even hard als simpel: deze begroting bevat vooral verliezen. Hogere bijdragen, lagere ambities, meer lasten, minder ruimte. Een akkoord dat niet eens de illusie van een nieuwe richting wekt, maar vooral toont hoe diep structurele keuzes al jaren worden uitgesteld.
Maar wie vandaag de sociale media opent, zou denken dat België is gered. Door Bouchez. Door Rousseau. Door De Wever . Door Van Peteghem. Door Vandenbroucke. Door iedereen en dus door niemand.
Het enige wat werkelijk groeit in dit begrotingsakkoord is de zelfpromotie.
De rest is sanering, schrammen oplopen en hopen dat niemand te diep in de cijfers kijkt.
(Foto: Photo by Didier Lebrun / Photonews)
