Anders pakt het anders aan, maar doet eigenlijk net hetzelfde.
Er zijn dagen waarop je je afvraagt of de Wetstraat nog bezig is met besturen of zich volledig heeft omgevormd tot een permanent campagnecircus. Terwijl de federale begroting steeds meer weg heeft van een zinkend schip waarvan niemand nog weet waar de lekken precies zitten, zijn onze politici vooral druk bezig met zichzelf moreel op een voetstuk te hijsen.
Het abortusdossier vormt deze week opnieuw het perfecte toneel voor die politieke ijdelheid. Niet omdat men plots wakker ligt van de inhoud van het debat, maar omdat elke partij er een uitgelezen kans in ziet om haar eigen achterban te bedienen.
Morele superioriteit als verkiezingsstrategie
Bij Vooruit en Anders klinkt luid protest nadat het debat over de verlenging van de abortustermijn opnieuw werd uitgesteld. Democratie zou monddood gemaakt zijn. Parlementaire rechten zouden geschonden worden. De verontwaardiging druipt van de verklaringen af.
Dat politieke partijen zich beroepen op democratische principes wanneer het hun uitkomt, is ondertussen een klassieker. Het zijn vaak dezelfde partijen die elders zonder verpinken partijdiscipline opleggen, kritische stemmen negeren of gevoelige dossiers jarenlang in de koelkast parkeren wanneer dat electorale schade kan veroorzaken.
Plots worden ze echter vurige verdedigers van het parlementaire debat. Niet uit principe, maar omdat het hen goed uitkomt.
Verlinden speelt de onverzettelijke tante
Ook cd&v-minister Annelies Verlinden gaat niet vrijuit. Zij presenteert zich graag als de onverzettelijke verdediger van haar principes. De taaie tante die tegen de stroom in blijft roeien en zich niet laat intimideren door progressieve druk.
Dat levert haar applaus op binnen een deel van het traditionele cd&v-electoraat dat zich steeds ongemakkelijker voelt bij de snelle ethische verschuivingen van de voorbije jaren. Verlinden weet perfect welk publiek ze daarmee bedient.
Het politieke spel is dan ook doorzichtig. Waar Vooruit en Anders hun progressieve geloofsbrieven oppoetsen, verstevigt cd&v haar positie bij conservatievere kiezers. Iedereen speelt zijn rol. Iedereen kent zijn publiek.
AI-politiek uit het Trump-handboek
Maar de prijs voor de meest opvallende stunt gaat zonder twijfel naar Anders.
De liberale partij deelde op sociale media een met artificiële intelligentie gegenereerd beeld waarop Verlinden Vooruit-voorzitter Conner Rousseau aan een leiband houdt. Een beeld dat eerder thuishoort in de Amerikaanse cultuurstrijd dan in een volwassen parlementaire democratie.
Het doet denken aan de methodes waarmee Donald Trump en zijn politieke bondgenoten de voorbije jaren sociale media overspoelden: provoceren, choqueren en vervolgens verontwaardigd reageren wanneer er kritiek volgt.
Anders verdedigt de actie als een noodzakelijke manier om aandacht te trekken voor het dossier. Dat argument wordt tegenwoordig voor zowat elke politieke provocatie gebruikt. Blijkbaar is alles geoorloofd zolang het maar clicks, likes en mediabelangstelling oplevert.
Van inhoud naar spektakel
De ironie is pijnlijk. Politici die klagen over de verloedering van het publieke debat dragen er zelf enthousiast aan bij. Een ernstig ethisch dossier wordt herleid tot een wedstrijd in verontwaardiging, persoonlijke aanvallen en AI-cartoons.
Ondertussen blijft de echte olifant in de kamer onaangeroerd. De federale financiën verslechteren. Hervormingen blijven aanslepen. Structurele problemen worden doorgeschoven naar volgende regeringen.
Maar daar zijn geen virale AI-plaatjes voor.
Daarmee win je geen likes op sociale media. Daarmee haal je geen televisieoptredens. Daarmee mobiliseer je geen trouwe achterban.
Dus blijven de politici liever vechten over wie het meest deugdzaam, het meest democratisch of het meest principieel is. Terwijl de begroting verder bloedt en de rekening stilaan op de deurmat van de belastingbetaler valt.
De staatskas smeult. Maar in Brussel is men vooral bezig met de vraag wie de lucifers vasthoudt.
(Foto: Anders)
