Arco: het financiële spook dat blijft rondwaren rond Belfius.
Het Arco-dossier is zo’n typisch Belgisch financieel reliek: officieel afgerond, juridisch ingewikkeld afgehandeld, politiek “onder controle”, en toch weigert het ding simpelweg te verdwijnen. Integendeel: elke nieuwe financiële beweging van de staat lijkt het dossier opnieuw leven in te blazen.
En dus duikt Arco opnieuw op, precies op het moment dat de federale overheid een deel van Belfius wil verkopen. Toeval bestaat, maar in dit dossier meestal alleen op papier.
Van Dexia-droom tot Arco-nachtmerrie
Om te begrijpen waarom 30.000 coöperanten vandaag nog altijd naar de kassa staren, moet je terug naar de tijd waarin Dexia nog een bank was met toekomstplannen in plaats van een casestudy in financiële zelfontbranding.
Arco, de investeringspoot van de toenmalige christelijke arbeidersbeweging (ACW, nu Beweging.net), stapte stevig mee in het Dexia-verhaal. Tot het in 2011 allemaal implodeerde. Dexia ging kopje onder, en met de bank ook het vertrouwen van ongeveer 800.000 coöperanten, goed voor samen zo’n 1,4 miljard euro verlies.
Wat volgde was een klassiek Belgisch vervolg: onderzoeken, juridische procedures, politieke beloftes en een schadevergoeding die ergens in de verte werd beloofd maar nooit echt arriveerde.
600 miljoen euro: beloofd, maar niet geleverd
In 2018 besliste de regering-Michel dat de Arco-coöperanten recht hadden op een compensatie van 600 miljoen euro. Klinkt helder, ware het niet dat er een voorwaarde aan vasthing: de beursgang van Belfius moest eerst plaatsvinden.
Die beursgang kwam er nooit.
En daar stopte het niet: ook de staatsgaranties werden onderuitgehaald, onder meer door Europese rechtspraak. Resultaat: juridisch correct, politiek beloftevol, financieel nul op het rekest.
Of in gewone taal: het geld bestaat, maar je mag het nog niet aanraken.
Belfius als nieuwe hoop (of nieuwe illusie)
Fast forward naar vandaag. De federale overheid wil 20 procent van Belfius verkopen, met een mogelijke opbrengst van meer dan 2 miljard euro.
En daar duikt Arco opnieuw op, alsof het nooit echt is weggeweest.
Via juridisch adviseur Deminor eisen de coöperanten dat een deel van die opbrengst gebruikt wordt om eindelijk die oude schadevergoeding uit te betalen. Niet als gunst, maar als recht, zeggen ze.
De briefwisseling is inmiddels breed verspreid: van premier Bart De Wever tot minister van Financiën Jan Jambon, en zelfs tot bij toezichthouders en partijvoorzitters. De boodschap is duidelijk: vergeet ons niet opnieuw.
De olifant in de kamer: Jan Jambon
Officieel wordt er nog “onderzocht”. Het kabinet van Jan Jambon houdt zich op de vlakte en kijkt eerst naar de juridische onderbouw van het hele verhaal.
Maar iedereen die het dossier kent, weet hoe dit meestal verloopt: voor er ook maar één euro kan bewegen, moet eerst nog een complete politieke en juridische hindernissenparcours worden afgelegd.
In België betekent dat meestal: traag, complex en met veel interpretaties van wat “nog net kan”.
Een dossier dat weigert te verdwijnen
Wat het Arco-verhaal vooral typeert, is zijn hardnekkigheid. Het is geen klassiek faillissementsverhaal meer, maar een soort financieel nabeeld dat telkens opnieuw opduikt wanneer er ergens geld in beweging komt.
Dexia is verdwenen.
Arco is juridisch begraven.
Maar de rekening lijkt nog altijd op de achtergrond mee te wandelen.
En dus blijft de vraag hangen boven de geplande verkoop van Belfius: gaat dit eindelijk het slothoofdstuk worden, of is dit gewoon weer een nieuwe tussenstap in een dossier dat weigert ooit echt “af” te zijn?
(Foto: Shutterstock/Bert Van Den Broucke/ /Photo News)
