Donald Trump en zijn minister van Defensie Pete Hegseth verkopen de aanval op Iran als een historische triomf. Geheime inlichtingenbriefings vertellen een heel ander verhaal: het regime staat nog recht, de Straat van Hormuz blijft een tikkende tijdbom en de wereldeconomie betaalt de rekening.
Donald Trump en zijn minister van Defensie – correctie van Oorlog – Pete Hegseth hebben operatie “Epic Fury” een epische triomf genoemd, Iran zou militair van de kaart zijn geveegd: missie geslaagd.
Trump verklaarde dat Teheran “niets meer over heeft”. Hegseth ging nog verder en stelde dat de Iraanse gevechtscapaciteit voor jaren was uitgeschakeld.
Dat was de publieke versie.
Achter gesloten deuren kregen Amerikaanse beleidsmakers volgens berichtgeving van onder meer The New York Times en The Washington Post een veel minder triomfantelijk verhaal te horen.
Iran is gehavend, maar allerminst verslagen
Volgens Amerikaanse inlichtingendiensten heeft Iran opnieuw toegang tot het grootste deel van zijn rakettenarsenaal en militaire infrastructuur.
Ongeveer 70 procent van de mobiele lanceerplatformen zou nog operationeel zijn. Ook circa 70 procent van de raketten zou nog inzetbaar blijven.
Van de 33 lanceerinstallaties rond de strategische Strait of Hormuz zouden er al 30 opnieuw bruikbaar zijn.
Met andere woorden: na weken bombarderen beschikt Iran nog steeds over de capaciteit om olietankers te bedreigen, de scheepvaart te ontregelen en Amerikaanse oorlogsschepen onder vuur te nemen.
29 miljard dollar voor een operatie zonder beslissende doorbraak
De militaire kostprijs van Epic Fury wordt door het Pentagon nu al geraamd op 29 miljard dollar. Dat bedrag omvat enkel de directe uitgaven voor raketten, drones, bunker-busters, logistiek en operaties. Maar de indirecte economische schade ligt veel hoger. Door de ontregeling van de Straat van Hormuz, waar normaal ongeveer 20 procent van de wereldwijde olie- en gasstromen passeert, zijn energieprijzen opnieuw gestegen. Hogere olieprijzen sijpelen onvermijdelijk door naar transport, productie en uiteindelijk de winkelkar van consumenten wereldwijd.
Een oorlog die vooral de wereldeconomie treft
Wat als een beperkte militaire operatie werd gepresenteerd, dreigt uit te groeien tot een wereldwijde economische stoorzender. Duurdere brandstoffen jagen inflatie aan, verhogen de productiekosten en zetten de koopkracht verder onder druk.
Iedereen wordt meegtrokken in een conflict waar ze geen enkele controle over hebben. De ironie is scherp: terwijl regeringen burgers vragen de broeksriem aan te halen, worden tientallen miljarden dollars verbrand in een oorlog die het strategische probleem niet oplost.
De ayatollahs zitten nog altijd stevig in het zadel
Dat Iran zware klappen kreeg, staat buiten kijf. Topfiguren werden uitgeschakeld, installaties beschadigd en de economie kreeg een forse dreun. Maar het regime zelf blijft overeind. Er is geen regimewissel, geen capitulatie en geen bewijs dat Teheran fundamenteel van koers verandert.
Na miljarden aan militaire uitgaven staat Washington dus nog altijd voor dezelfde kernvraag als voor het begin van de operatie: hoe dwing je Iran tot concessies zonder in een eindeloze escalatie te belanden?
Kritische media worden weggezet als verraders
Wie twijfelt aan de officiële succesverhalen, wordt door het Witte Huis afgeschilderd als naïef of zelfs als bondgenoot van Teheran. Trump noemde kritische berichtgeving zelfs “praktisch verraad”. Het is een vorm van politieke communicatie die een nieuwe grens verlegt.
Politici hebben altijd geprobeerd hun militaire operaties gunstiger voor te stellen dan ze waren. Maar de kloof tussen publieke retoriek en interne evaluaties is onder Trump groter dan ooit geworden.
Vijftien jaar geleden was dit moeilijker te verkopen
Tijdens eerdere oorlogen werd eveneens stevig aan perceptiebeheer gedaan. Maar het verschil is dat de leugen standaard is geworden. Zelfs wanneer interne rapporten aantonen dat de doelstellingen slechts gedeeltelijk zijn bereikt, blijft de politieke boodschap onveranderd: totale overwinning.
De vraag is niet alleen wat burgers nog mogen geloven. De vraag is vooral hoeveel geloofwaardigheid overblijft wanneer de feiten systematisch moeten wijken voor propaganda.
Politiek succes, strategisch vraagteken
Voor Trump telt vooral het beeld van kracht. Voor Hegseth is de operatie een demonstratie van Amerikaanse militaire dominantie. Maar strategisch blijft het resultaat hoogst onzeker.
Iran is niet uitgeschakeld, de olieprijzen blijven onder druk, de Amerikaanse wapenvoorraden slinken en de belastingbetaler krijgt een rekening van tientallen miljarden dollars.
De echte balans van Epic Fury
Na 29 miljard dollar, maanden van militaire spanning en economische schade is de eindbalans pijnlijk eenvoudig.
Iran beschikt nog steeds over een groot deel van zijn rakettenarsenaal.
De Straat van Hormuz blijft een wereldwijd risico.
De olieprijzen zijn gestegen.
De Amerikaanse begroting is verder belast.
Een diplomatieke doorbraak blijft uit.
Wat overblijft, is vooral een indrukwekkende marketingcampagne rond een operatie die veel kostte, de wereldeconomie ontwrichtte en het fundamentele probleem niet oploste.
(Foto: AI-P-magazine)
