Prévot snoeihard voor VS-ambassadeur: “België laat zich de les niet spellen”
Wat is vandaag nog antisemitisme? En wat is gewoon gezond verstand?
Wat is diplomatie? En wat is pure buitenlandse intimidatie verpakt als morele verontwaardiging?
De rel rond de vervolging van twee Joodse besnijders in Antwerpen legt iets ongemakkelijks bloot: hoe snel kritiek op een gerechtelijke beslissing tegenwoordig wordt herleid tot een beschuldiging van antisemitisme. En vooral: hoe gretig buitenlandse politici zich ineens menen te mogen moeien met de Belgische rechtsstaat.
De Amerikaanse ambassadeur Bill White vond het nodig om op X publiekelijk uit te halen naar België omdat het Antwerpse parket twee mohels vervolgt. Volgens hem zou die vervolging “niet getolereerd worden”. Alsof België plots een Amerikaanse provincie is geworden waar Washington beslist welke wetten nog gelden en welke niet.
Excuseer?
België is geen filiaal van het Witte Huis
Minister van Buitenlandse Zaken Maxime Prévot reageerde opvallend scherp — en deze keer geen diplomatiek suikerlaagje, maar een openlijke tik op de vingers richting de Amerikaanse ambassadeur.
Op X maakte Prévot duidelijk dat België geen vazalstaat is waar buitenlandse diplomaten even komen uitleggen hoe justitie moet functioneren. “Meneer de ambassadeur, ik vraag u meer terughoudendheid en enig besef van uw rol”, klonk het scherp. Openlijk een land aanvallen omdat een gerechtelijk onderzoek u niet aanstaat? Volgens Prévot is dat ronduit ongepast. “Ik heb u dat eerder al duidelijk gemaakt.”
De minister herinnerde er fijntjes aan dat rechters in België nog altijd onafhankelijk opereren — een principe dat in onze rechtsstaat niet afhankelijk is van politieke voorkeuren of buitenlandse druk. “Onze grondwet beschermt die onafhankelijkheid”, stelde hij. En tussen de lijnen klonk vooral dit: een ambassadeur vertegenwoordigt zijn land, hij bestuurt het onze niet.
België is nog altijd een rechtsstaat. Dat betekent dat magistraten niet moeten bellen naar een president, ambassadeur of minister om te vragen welke uitspraak politiek wenselijk is.
Dat een buitenlandse ambassadeur publiekelijk probeert druk te zetten op een lopend juridisch dossier, is op zich al hallucinant. Dat hij België tegelijk impliciet wegzet als antisemitisch, is nog een niveau cynischer.
Elke kritiek is plots “haat”
Ook de Israëlische minister van Buitenlandse Zaken Gideon Sa'ar sprong mee op de kar. Want tegenwoordig lijkt elke discussie over religieuze praktijken automatisch te eindigen in dezelfde reflex: kritiek = antisemitisme.
Maar zo werkt een democratische rechtsstaat niet.
De discussie gaat hier niet over Jodenhaters met fakkels in een steegje. Ze gaat over wetgeving, medische normen en de vraag of religieuze rituelen boven nationale regels staan. Dat debat mág gevoerd worden zonder dat meteen het zwaarste morele wapen boven tafel gehaald wordt.
Premier Bart De Wever zei het deze keer opvallend correct: België is geen antisemitische staat. Punt.
Diplomatie of morele chantage?
Het meest verontrustende aan heel deze zaak is misschien niet eens de inhoud, maar de toon. Alsof België zich moet verantwoorden tegenover Washington omdat een parket een dossier opent. Alsof buitenlandse politici hier bepalen wat vervolgd mag worden en wat niet.
Dat is geen diplomatie meer. Dat is morele chantage met geopolitieke spierballen.
En ergens wringt daar iets fundamenteels. Want als élke juridische discussie onmogelijk wordt gemaakt door meteen “antisemitisme” te roepen, dan hol je dat begrip zelf uit. Dan wordt het geen waarschuwing meer tegen echte haat, maar een politiek schild waarachter élke kritiek verdacht gemaakt kan worden.
Een ambassadeur hoort bruggen te bouwen tussen landen. Niet onze rechtbanken de les te spellen via sociale media.
Yankee go home, inderdaad.
(Foto: Bert Van Den Broucke / Photonews)
