Alarmfase rood bij de Rode Duivels. Wat een WK-feest moest worden, dreigt na amper twee wedstrijden uit te draaien op een nationaal voetbalfiasco. Tegen Iran kwam België niet verder dan een 0-0 gelijkspel.

Ja, de Duivels hadden kansen. Ja, ze domineerden grote delen van de wedstrijd. Maar wat koop je daarvoor als de bal niet tegen de netten vliegt?

Romelu Lukaku stond verrassend aan de aftrap, maar iedereen zag dat hij nog niet de oude was. De spits vocht, sleurde en probeerde, maar oogde verre van wedstrijdfit.

En dan was er Alireza Beiranvand. De ex-doelman van Antwerp veranderde plots in geweldige doelman. De Bruyne, Tielemans, Saelemaekers, Lukaku, De Cuyper… allemaal mochten ze het proberen. Het resultaat bleef hetzelfde: frustratie en geen doelpunt.

Maar de grootste klap moest nog komen.

Ngoy de schlemiel van de Rode Duivels

Nathan Ngoy beleefde een avond om snel te vergeten. Na een pijnlijke controlefout zag hij zich verplicht om aan de noodrem te trekken. De rode kaart die volgde was onvermijdelijk. Op een moment waarop België een doelpunt nodig had, zette de jonge verdediger zijn ploeg met tien man.

En dan rook Iran bloed, al besloot het wel uiteindelijk om vooral het punt te verdedigen. Onze Rode Duivels mochten nog wat aanvallen opzetten, maar dat leek meer op wanhoop dan op overtuiging. Een paar halve kansen, wat druk naar voren en veel goede bedoelingen. Meer zat er niet in.

En nu? Nu staat België met de rug tegen de muur.

Kunnen we eigenlijk nog winnen in deze groepsfase?

De groepsfase, die vooraf als een formaliteit werd beschouwd, dreigt uit te draaien op een regelrechte nachtmerrie voor de Rode Duivels. Tegen Nieuw-Zeeland telt nog maar één ding: winnen.

Want laten we eerlijk zijn: als deze generatie Rode Duivels er niet in slaagt om Nieuw-Zeeland te kloppen en daardoor al in de groepsfase naar huis moet, dan spreken we niet meer over een tegenvaller.

Dan spreken we over een historische afgang.