Wie ooit een peuter een kookpot en een houten lepel heeft gegeven, heeft mogelijk jarenlang artistiek talent onderschat.
In Brooklyn hoeft het tegenwoordig namelijk allemaal niet zo ingewikkeld meer te zijn. Performancekunstenaar en choreograaf Jessica Cook dook op in beelden waarop ze rondjes draait terwijl ze een metalen emmer aan een touw om zich heen laat slingeren. Voor de ongeoefende kijker lijkt het misschien op iemand die vijf minuten alleen werd achtergelaten in het tuinhok. Maar rustig aan, cultuurbarbaar: dit is kunst.
Het fragment komt uit het werk van Cook, die door het New Yorkse performancecentrum Roulette werd geselecteerd als Roulette Awarded Artist. Haar voorstelling Breaks wordt door de organisatie omschreven als een “physical exploration of nonsense-making through fragmentation, the compression of sound, and movement scores”.
Daarbij gebruikt Cook zelfgemaakte sound costumes en “toys”. Vrij vertaald voor mensen zonder masterdiploma hedendaagse kunst: ze maakt bewegingen, produceert geluid met vreemde voorwerpen en onderzoekt daarmee bewust de grenzen van onzin. Dat laatste kunnen we na het bekijken van de beelden in ieder geval als geslaagd beschouwen.
Het mooie aan moderne performancekunst is natuurlijk dat kritiek bijna onmogelijk wordt. Zeg je dat een vrouw die met een emmer rondjes draait er nogal onnozel uitziet, dan heb je het werk waarschijnlijk gewoon niet begrepen.
Dus wanneer je driejarige morgen een vergiet op zijn hoofd zet, met een pollepel tegen de radiator slaat en vervolgens twintig seconden rondjes draait tot hij tegen de salontafel valt: niet boos worden. Vooral niets opruimen. Schrijf onmiddellijk op dat het gaat om een physical exploration of domestic absurdity through rotational movement and percussive fragmentation. Nog een zwarte coltrui erbij en tegen volgende week staat dat kind in Brooklyn.
