Een Vlaamse actiefilm met drugsdealers, politie-invallen, vuistgevechten en een appartementsblok dat verandert in een oorlogszone. Paradise wil vooral één ding bewijzen: Vlaanderen hoeft niet altijd naar de boerenwei voor zijn cinema.
Vlaanderen krijgt klappen
Een man komt na zeven jaar gevangenis vrij en keert terug naar huis, alleen blijkt dat huis intussen nauwelijks nog een thuis te zijn. Het appartementsblok Paradise is verloederd, drugsdealers en gangsters hebben er de macht overgenomen en precies op de dag waarop Suleyman terugkeert, valt de politie binnen. Zijn moeder zit nog ergens in het gebouw en dus heeft hij maar één doel: haar vinden en levend naar buiten krijgen.
Daarvoor moet hij zich letterlijk verdieping na verdieping een weg naar boven knokken.
Welkom in Paradise.
Dit is geen stille Vlaamse film over een gezin dat op een regenachtige zondagmiddag eindelijk besluit om eens eerlijk met elkaar te praten. Er is geen historische hoeve en ook geen brave jongen met een gitaar die aan het einde van de film eindelijk begrijpt waarom zijn vader hem vroeger nooit heeft geknuffeld. In Paradise wordt geschoten, gevochten en gerend. Voor de Vlaamse cinema is dat bijna een statement op zich.
Geen brave jongen met een gitaar
Paradise is de nieuwe actiefilm van regisseur Bob Colaers, naar een scenario van Saïd Boumazoughe, Sven Huybrechts en Salahdine Ibnou Kacemi. Boumazoughe speelt zelf de hoofdrol van Suleyman en krijgt onder meer Clara Cleymans als politieagente Yasmine, Achmed Akkabi als bendeleider Prince en Jamal Ben Saddik als diens rechterhand De Leeuw naast zich. Ook Imanuelle Grives, Ward Kerremans, Ben Segers en Numidia El Morabet behoren tot de cast.
Met een speelduur van ongeveer honderd minuten mengt de film actie, misdaad en thriller. Op papier klinkt dat niet bijzonder ingewikkeld, maar voor de Vlaamse cinema is het wel degelijk een opvallende keuze. We zijn hier gewend geraakt aan een beperkter genrepalet, waarin drama, tragikomedie en verhalen over familie en relaties doorgaans de dienst uitmaken. Paradise kiest resoluut voor een andere richting.
Een appartementsblok als slagveld
Het interessantste wapen van de film is misschien niet eens de actie, maar de locatie. Geen spectaculaire skyline in een wereldstad, geen CIA-hoofdkwartier en geen verlaten fabriek ergens in Oost-Europa, maar een appartementsgebouw waar mensen wonen, elkaar in de lift tegenkomen, boodschappen naar boven sleuren en zich ergeren aan hun buren.
In Paradise verandert die alledaagse omgeving in een slagveld. Suleyman trekt samen met Yasmine door het gebouw en krijgt op vrijwel iedere verdieping nieuwe tegenstanders tegenover zich. Dat verticale concept geeft de film bijna de structuur van een videogame: je gaat een verdieping hoger en weet dat daar opnieuw iets op je wacht.
De vergelijking met films als The Raid en Dredd ligt dan ook voor de hand. Ook Fantasia, het Canadese genrefestival waar de film zijn wereldpremière beleefde, verwees naar die traditie, maar benadrukte dat Attack on Paradise, zoals de film internationaal heet, daar zijn eigen draai aan geeft.
Van Patser naar Paradise
Voor Saïd Boumazoughe is het terrein niet volledig nieuw. Hij was eerder te zien in Patser van Adil El Arbi en Bilall Fallah, maar met Paradise neemt hij een veel prominentere positie in. Hij is niet alleen de hoofdacteur, maar werkte ook mee aan het scenario.
Bovendien is Suleyman geen klassieke actieheld met een geheim verleden als elitesoldaat. Hij is iemand die na zeven jaar gevangenis opnieuw een leven probeert op te bouwen, maar op de dag van zijn vrijlating geconfronteerd wordt met een situatie die hem geen andere keuze laat dan opnieuw geweld te gebruiken.
Zijn belangrijkste drijfveer is niet wraak of geld, maar zijn moeder terugvinden. Film Fest Gent verwees in zijn communicatie over de film ook naar de schaamte en het schuldgevoel dat het personage met zich meedraagt.
Daarmee probeert Paradise meer te zijn dan een Vlaamse film die even wil bewijzen dat ze ook explosies kan filmen.
Eerst Montréal, dan België
Paradise werd geselecteerd voor het Fantasia International Film Festival in Montréal, een gerenommeerd festival voor genre- en fantastische cinema. Op 19 juli beleefde de film er zijn wereldpremière onder de internationale titel Attack on Paradise.
Fantasia prees onder meer de energie van de film, de gevechten, de visuele effecten en de aanwezigheid van Boumazoughe.
Vlaamse films worden in het buitenland niet meteen geassocieerd met spectaculaire actiefilms. Drama kennen we, tragikomedie ook, maar zodra het richting actie, horror, sciencefiction of stevige thriller gaat, wordt de Vlaamse filmproductie een stuk dunner gezaaid.
Nochtans bestaat er ook een generatie kijkers die opgegroeid is met Koreaanse thrillers, Amerikaanse actiefilms, Japanse anime, Franse misdaadseries en videogames. Die kijkers hoeven niet noodzakelijk een Vlaamse film te zien die zich afspeelt in een woonkamer met uitzicht op een kerk. Ze willen ook eens iets anders.
Paradise probeert precies dat gat te vullen door een genre dat hier relatief weinig wordt gemaakt naar een herkenbare omgeving te brengen. Geen poging om Vlaanderen plots voor Hollywood te laten doorgaan, maar een actiefilm die haar eigen schaal en omgeving gebruikt.
De Vlaamse film is aan het verschuiven
Paradise staat bovendien niet helemaal alleen. Het VAF lanceerde op 18 september de campagne Tijd voor Vlaamse Film, waarin vijf nieuwe Vlaamse films voor het najaar worden voorgesteld. Het aanbod beweegt van historische drama's en liefdesverhalen tot jeugdfilm en actie.
Binnen dat aanbod valt Paradise vooral op door zijn adrenaline. Misschien heeft de Vlaamse film juist meer van die variatie nodig: meer genres, meer risico en meer films die niet op voorhand vastleggen welk publiek ze moeten aanspreken.
Geen Vlaamse John Wick
Wanneer een film veel gevechten bevat, wordt al snel naar John Wick verwezen. Ook bij Paradise is die vergelijking niet helemaal te vermijden, maar eigenlijk gaat ze voorbij aan wat de film onderscheidt.
John Wick is een bijna mythische moordmachine die zich door een wereld van huurmoordenaars beweegt. Suleyman is een man die na zeven jaar gevangenis terugkeert en zijn moeder uit een appartementsgebouw probeert te halen.
Eigenlijk dan toch nog een beetje Vlaams, niet?
Vanaf vandaag in de bioscoop
Paradise verschijnt vandaag, 23 september 2026, in de Belgische bioscopen en wordt verdeeld door Kinepolis Film Distribution. De internationale verkoop gebeurt via het Britse Blue Finch Film Releasing. De productie is van A Team Productions, bekend van onder meer Patser, in coproductie met het Nederlandse Aattache Films.
Volgens Screen Flanders is de film bovendien al verkocht voor streaming in de Benelux aan Amazon Prime. Maar Paradise is in de eerste plaats een film die gemaakt lijkt om op groot scherm te worden ervaren.
Als Vlaanderen dan toch besluit om een appartementsblok in een oorlogszone te veranderen, kun je er maar beter middenin zitten.
(Foto: YouTube)
