Twee jaar geleden nog verzette Bart De Wever zich fel tegen het ‘klimaat-alarmisme’. Een beetje nuchterheid, wat gezond verstand, en vooral géén hysterie: dat was zijn lijn. Maar opeens, november 2025, tekent zijn regering een verregaande UNO-verklaring die leest als een stappenplan richting klimaatindoctrinatie, van de kleuterklas tot de bedrijfswereld. Ironisch detail: het zijn dezelfde klimaatalarmisten van de UNO die ons twee jaar geleden nog het ‘tijdperk van het koken’ voorspelden. Alleen jammer dat de sneeuwbuien vanochtend niet meespeelden met die apocalyptische marketing.
De nieuwe UNO-verklaring zet de democratische spelregels op hun kop. En niet op de Europese manier, maar op z’n Chinees. In een normale democratie bepalen burgers wat politici moeten doen. In een democratie op z’n Chinees bepalen politici wat burgers moeten denken. De vraag dringt zich op: waarom nog verkiezingen houden, als de UNO alvast voorschrijft wat we allemaal moeten geloven?
Dat we het zúllen moeten denken, is duidelijk. Net als tijdens corona wordt elke geleding van de samenleving gemobiliseerd om dezelfde blijde klimaatboodschap rond te bazuinen. Bedrijven moeten in hun bedrijfsvoering, communicatie en publiciteit ‘informatie-integriteit’ over klimaat waarborgen. In mensentaal: netjes de UNO-lijn volgen. Over alles mag je liegen tot je zwart ziet, behalve over klimaat.
Scholen moeten verplichte lespakketten geven over klimaat. Techbedrijven en sociale media moeten ook ‘informatie-integriteit’ garanderen, en liefst via internationale samenwerking. En natuurlijk moet er een wettelijk kader komen dat bepaalt wat wél en niet correcte klimaatberichtgeving is.
En promotiecampagnes? Uiteraard. De UNO wil dat klimaatverandering overal en altijd gepromoot wordt, alsof het een soort mondiale sponsoractie is waar niemand nog onderuit kan.
Dat alles moet ervoor zorgen dat de wereld ‘versterkt’ wordt met de ‘kennis’ die volgens de UNO nodig is om ‘urgent en vastberaden te handelen’. En dáár zit de clou: de hele mensheid moet handelen — nu meteen! — en wel op basis van de kennis die de UNO zelf aanreikt. Een politiek orgaan dat miljarden laat richting wetenschappers die precies datgene moeten zeggen wat beleidsmakers graag horen.
Wetenschap is in de kern twijfel, geen orakel. Denk aan de recente berichten over spinazie: we geloofden decennialang dat er gigantisch veel ijzer in zat. Eén foutje in de wetenschap, en Popeye mocht er een carrière op bouwen. En dat was lang niet de eerste keer dat een consensus achteraf onzin bleek. Maar vandaag moeten kritische stemmen over klimaat massaal worden uitgefilterd: de UNO zegt het zelf.
Daar wringt de schoen opnieuw. Tijdens corona moest de hele wereld ook ‘opgevoed’ worden om ‘vastberaden te handelen’. Op z’n Chinees en op z’n Wuhanees. En we hebben gehandeld, achteraf bekeken vaak verkeerd, zoals nu iedereen toegeeft behalve een handvol hardnekkige gelovigen die nog altijd rondlopen alsof ze een WHO-newsletter in hun bloedbaan hebben zitten.
Indoctrinatie is nooit onschuldig. Het opent de deur voor autoritaire regimes die zulke technieken maar al te graag gebruiken om burgers voor hun kar te spannen. Het is een methode die we kennen van nazi’s, communistische regimes en andere totalitaire systemen. In een echte democratie bepalen de burgers wat politici moeten doen en denken, niet andersom.
Het feit dat de UNO in grote mate gedomineerd wordt door totalitaire islamitische regimes, communistische staten zoals China en allerlei Afrikaanse kleptocratieën, maakt het extra wrang dat Europa deze praktijk klakkeloos zou overnemen.
Maar dat Bart De Wever hieraan meewerkt? Dat tart elke logica. Van hem mag je toch minstens een greintje historisch besef verwachten.
