Tom Van Grieken houdt de deur open voor samenwerking met N-VA, terwijl hij tegelijk haar boegbeeld onderuit haalt. Bondgenoten op papier, vijanden in de praktijk.
Voor de voorzitter van Vlaams Belang -Tom Van Grieken blijft de strategische lijn van zijn partij ogenschijnlijk helder: N-VA is en blijft een potentiële partner. De deur naar samenwerking blijft op een kier. Maar wel met een ‘maar’.
Want diezelfde deur wordt meteen weer dichtgeslagen zodra het over Bart De Wever gaat. Volgens Van Grieken - in De Zevende Dag - staat net die figuur symbool voor alles wat fout loopt: gebroken beloftes, verkeerd beleid en een land dat volgens hem “de verkeerde richting uitgaat”. Het resultaat is een partij die tegelijk wil samenwerken én afrekenen.
Een oude vete in nieuwe verpakking
De scherpe aanval op De Wever is geen losse uitschuiver, maar past in een langer verhaal. Binnen Vlaams Belang wordt de N-VA-top al langer neergezet als onbetrouwbaar en politiek opportunistisch. In eerdere campagnes werd De Wever expliciet geviseerd als iemand die kiezers misleidt en zijn eigen beloften niet nakomt.
Ook inhoudelijk blijft de kritiek consistent: volgens Vlaams Belang voert de N-VA geen echte breuk met het verleden door en blijft het beleid te soft, onder meer op migratie. De boodschap is duidelijk: de partij wil de kiezer van N-VA overtuigen — niet noodzakelijk de partij zelf.
De paradox van samenwerking
Tegelijk beseft Vlaams Belang dat regeren zonder N-VA mathematisch moeilijk blijft. En daar wringt het electorale schoentje. Want hoe verkoop je samenwerking met een partij die je tegelijk systematisch onderuit haalt?
Van Grieken probeert dat op te lossen met een politieke evenwichtsoefening: geen formele veto’s, maar wel duidelijke persoonlijke afbakening. De kiezer beslist, zo klinkt het dan. In de praktijk betekent dat dat er geen bruggen woorden opblazen, maar dat ze wel voortdurend onder vuur worden genomen.
Strategie: kiezers veroveren, niet partners
De lijn van Vlaams Belang is minder tegenstrijdig dan ze lijkt. Het doel is niet zozeer een akkoord sluiten met N-VA, maar haar electoraat verder leegzuigen. Dat verklaart ook de constante druk op De Wever als persoon. Hij is het symbool van de partij, en dus het logische doelwit. De strategie is bekend: delegitimeer de leider, ondermijn het vertrouwen, en positioneer jezelf als het “echte” alternatief.
Cordon blijft de olifant in de kamer
Ondanks de retoriek blijft één element overeind: het cordon sanitaire. Volgens Van Grieken wordt dat cordon vooral in stand gehouden door N-VA zelf. Dat maakt de situatie nog complexer. Vlaams Belang wil besturen, maar blijft afhankelijk van een partij die het tegelijk beschuldigt van politieke blokkering.
Politieke spagaat
We kunnen voorzichtig concluderen dat de positie van Vlaams Belang tegelijk strategisch en kwetsbaar is. N-VA is nodig om te besturen, maar De Wever moet onderuit om kiezers te winnen. Dat levert een politieke spagaat op die steeds moeilijker vol te houden wordt.
Bondgenoten in theorie.
Tegenstanders in de praktijk.
En een kiezer die uiteindelijk moet uitmaken welke versie hij gelooft.
(Foto: screenshot X / De Zevende Dag)
