Waar waren al die doden dan voor nodig?
Twee jaar, tienduizenden doden en een onvoorstelbare ravage later kondigt Donald Trump, met zijn typische zelfverheerlijking, de “eerste fase van vrede” tussen Israël en Hamas aan. Op zijn eigen platform Truth Social schrijft de Amerikaanse president dat het “een geweldige dag voor de wereld” is. Een zin die bij velen in Gaza en Tel Aviv behoorlijk wrang klinkt. Want wie vandaag door het puin van Khan Younis loopt of de begraafplaatsen van Sderot telt, vraagt zich af waarom dit allemaal zo lang moest duren — en waarom moest het zo veel levens kosten?
“Een geweldige dag”, zegt Trump
De aankondiging kwam midden in de nacht, Belgische tijd. In zijn typische stijl sprak Trump over “de eerste stappen richting een sterke, duurzame en blijvende vrede”. Volgens hem hebben Israël en Hamas ingestemd met een akkoord dat de terugtrekking van Israëlische troepen uit Gaza en de vrijlating van gijzelaars omvat. “De hele wereld is samengekomen”, jubelde hij.
Maar de realiteit is een stuk minder euforisch. In Gaza liggen complete stadsdelen nog in puin, ziekenhuizen functioneren op noodstroom en honderdduizenden Palestijnen leven in geïmproviseerde kampen. In Israël worstelen families van slachtoffers en gijzelaars al twee jaar met trauma, onzekerheid en woede. Ja waarlijk: “een geweldige dag.”
De deal: gijzelaars, gevangenen en terugtrekking
Volgens Hamas omvat de eerste fase van het akkoord een staakt-het-vuren, een geleidelijke terugtrekking van Israëlische troepen en de ruil van gijzelaars tegen Palestijnse gevangenen. Israëlische media spreken over 48 gijzelaars, van wie er nog twintig in leven zouden zijn. Zij zouden binnen 72 uur worden vrijgelaten, mogelijk al dit weekend. In ruil laat Israël ongeveer 2.000 Palestijnse gevangenen vrij, onder wie 250 levenslang veroordeelden
De Israëlische premier Benjamin Netanyahu reageerde voorzichtig positief, maar benadrukte dat zijn regering het akkoord nog moet goedkeuren. “Met Gods hulp brengen we ze allemaal naar huis,” zei hij. Welke god zou hij bedoelen? Osiris, Ra, Christus, Allah, of...hoe heet die ook al weer?
Twee jaar oorlog: een rekening zonder zingeving
De oorlog begon op 7 oktober 2023, toen Hamas Israël binnenviel en 1.200 mensen vermoordde, 251 gijzelde en de regio in chaos stortte. Israël reageerde met massale bombardementen en een grondoffensief in Gaza. Twee jaar later telt het Palestijnse ministerie van Volksgezondheid meer dan 67.000 doden. Hele families werden weggevaagd, ziekenhuizen gebombardeerd, kinderen begraven onder betonnen ruïnes.
En nu, twee jaar later, wordt vrede aangekondigd — met dezelfde woorden die al sinds Oslo, Camp David en Annapolis klinken: “historisch”, “belangrijk”, “duurzaam”. Maar op straat is er weinig geloof. Want elke ronde eindigt met dezelfde vraag: wie wint er eigenlijk iets in een oorlog waar alleen de doden gelijk krijgen?
Politiek toneel of echte kentering?
Dat Trump het vredesakkoord aankondigt, is symbolisch én strategisch. Zijn entourage lekte al weken dat de president “een doorbraak in het Midden-Oosten” wilde aankondigen voor het einde van het jaar. Het is een politieke trofee, een moment dat hem serveert als de man die “orde bracht waar Biden chaos naliet”.
Volgens bronnen rond het Witte Huis vliegt Trump dit weekend nog naar het Midden-Oosten om het akkoord persoonlijk te bezegelen. De Israëlische premier Netanyahu zou hem zelfs hebben uitgenodigd om het parlement toe te spreken.
Tel Aviv danst, Gaza zucht, Washington triomfeert.
(Foto: screenshot YouTube/WSJ)
