Autosector of autosjoemel? Structurele problemen bij Stellantis zetten het vertrouwen verder onder druk.
Er is opnieuw heibel in de autosector. Autogigant Stellantis – het moederbedrijf achter merken als Peugeot, Citroën, Fiat, Opel en DS – roept meer dan een half miljoen dieselwagens terug wegens risico’s op motorproblemen. Alleen al in België gaat het om 117.000 voertuigen met een 1.5 BlueHDi-dieselmotor, geproduceerd tussen oktober 2017 en januari 2023. De oorzaak? Een ondermaatse nokkenasketting die, als ze breekt, de motor volledig aan gort kan helpen. De oplossing: een stevigere ketting, en een flinke portie schadebeperking van het PR-team.
Wat op papier klinkt als een ‘klassieke’ terugroepactie, lijkt stilaan symptomatisch voor een veel fundamenteler probleem in de autosector: structureel falen, verhuld als incident.
Terugroepacties als bedrijfsmodel?
De schaal van de terugroepactie liegt er niet om: 636.000 wagens in Frankrijk, 117.000 in België, verspreid over tientallen modellen van Stellantis. De getroffen motor - de zogenoemde DV5-dieselmotor - zit in populaire modellen als de Peugeot 208, Citroën C4 en Opel Mokka. De oorzaak is even banaal als pijnlijk: een ketting van 7 mm breed blijkt onvoldoende duurzaam, en moet nu worden vervangen door een sterker 8 mm-model. Een technische misser die gerust te vermijden was, zeker voor een bedrijf met de middelen en ervaring van Stellantis.
Dat de problemen al langer bekend waren, maar pas nu worden aangepakt via een grootschalige recall, roept vragen op. Waarom werd er zolang gewacht? Waarom krijgen pas nu duizenden eigenaars een brief in de bus om hun voertuig te laten controleren? En hoeveel mensen hebben intussen al zelf voor de kosten moeten opdraaien?
Symboliek van de compensatie
Om de gemoederen te bedaren, verlengt Stellantis de garantie op de betrokken motoren tot tien jaar of 240.000 kilometer. Klanten die sinds begin 2023 al motorproblemen kenden, kunnen bovendien compensatie aanvragen via een online platform – op voorwaarde dat ze steeds volgens het boekje zijn geweest wat onderhoud betreft. De boodschap is duidelijk: wie zijn bonnetjes niet kan voorleggen, wordt niet ‘gratis’ geholpen.
Die voorwaardelijke compensatieregeling – verpakt als klantvriendelijke geste – voelt meer als een juridisch rookgordijn dan als oprechte erkenning van verantwoordelijkheid. Ondertussen kunnen duizenden autobezitters zich opmaken voor wekenlange wachttijden, want ook garagisten trekken intussen aan de alarmbel. De combinatie van deze dieselcampagne met eerdere recalls – zoals die rond de levensgevaarlijke Takata-airbags – maakt dat werkplaatsen nu al maandenlang overbelast zijn.
Structureel falen in de marge van winst
Stellantis is geen kleine speler. Het concern ontstond in 2021 uit de fusie tussen Fiat Chrysler en PSA Groupe en groeide meteen uit tot een van de grootste autobouwers ter wereld. Met merken als Jeep, Chrysler, Peugeot en Fiat in de stal, beweegt het concern op het wereldtoneel als een industrieel zwaargewicht. Maar tegelijk rijzen de terugroepacties als paddenstoelen uit de grond: eerst de PureTech-motoren, dan de airbags, nu de BlueHDi-kettingen.
De vraag dringt zich op: hoeveel van deze ‘incidenten’ zijn eigenlijk gewoon het gevolg van besparingen op kwaliteit, geplande veroudering of productie onder druk? En hoe vaak worden constructiefouten pas aangepakt wanneer publieke druk of juridische risico’s onvermijdelijk worden?
Waar de consument nog steeds uitgaat van duurzaamheid en betrouwbaarheid, lijkt bij veel autobouwers vooral het kostenplaatje te primeren. Kettingen van 7 mm breed in plaats van 8 mm? Op papier goedkoper. In de realiteit: een tikkende tijdbom, die bij defect zomaar duizenden euro’s schade oplevert. Alleen als de schade publiek en wijdverspreid genoeg is, volgt een ‘correctie’. Dat loijkt op stiekem uitproberen en besparen en maar hopen dat niemand het opmerkt.
Autofabrikanten in het beklaagdenbankje
Wat ooit uitzonderlijk was – een terugroepactie – is intussen bijna routine geworden in de autosector. De grenzen tussen 'onvoorziene productiefout' en systematische kwaliteitsbesparing vervagen alsmaar meer. Of het nu gaat over motoren die het begeven, software die emissiewaarden vervalst of airbags die dodelijk kunnen zijn: sjoemelen lijkt voor steeds meer fabrikanten eerder een bedrijfsstrategie dan een uitzondering.
De consument wordt nu murw geslagen door overvloed aan excuses, platformen en wachttijden, maar structurele problemen worden wel nog altijd weggemoffeld als spijtige voetnoot in de marge van mooie reclamecampagnes. De vraag is dan niet langer of er nog constructiefouten zullen opduiken, maar wanneer en hoe groot de volgende terugroepactie zal zijn.
In die zin is de 1.5 BlueHDi-recall meer dan een technische correctie. Het is opnieuw een signaal dat de autosector zich dringend moet bezinnen over haar eigen fundamenten. Want als sjoemelen loont zolang het niet uitkomt, dan is de terugroepactie slechts een doekje voor het bloeden – en wordt betrouwbaarheid het volgende slachtoffer.
(Foto: Shutterstock)
