Lumen Field: berucht om zijn decibels.
Lumen Field , het stadion in Seattle, waar België vanavond Egypte ontmoet, geniet wereldwijd een bijna mythische reputatie omdat de architectuur van het stadion het geluid extra versterkt.
Het ding kostte zo'n 374 miljoen euro, biedt plaats aan 65.000 toeschouwers en opende haar deuren in 2002. Vandaag is het de thuisbasis van zowel de Seattle Seahawks uit de NFL als voetbalclub Seattle Sounders. Maar de grootste aantrekkingskracht is niet het gras of de capaciteit, wel de sfeer.
Een stadion dat letterlijk begon te beven
Lumen Field kreeg in 2011 de reputatie van monsterstadion. Tijdens een spectaculaire touchdown van Seahawks-ster Marshawn Lynch ontplofte het stadion van enthousiasme. Het gejuich was zo massaal dat meettoestellen een kleine seismische schok registreerden. Het fenomeen kreeg later zelfs een eigen naam: de "Beast Quake".
Dat bleek geen eenmalig incident. Twee jaar later vestigden de supporters een officieel wereldrecord door een geluidsniveau van 136,6 decibel te produceren tijdens een duel tegen de San Francisco 49ers. Enkele maanden later werd die prestatie zelfs verbeterd tot 137,6 decibel. Daarmee behoort het stadion tot de luidruchtigste sportarena's ter wereld.
Gebouwd om lawaai te maken
Die indrukwekkende geluidsmuur ontstaat niet toevallig. De ontwerpers maakten van het stadion een gigantische klankkast. Omdat de beschikbare ruimte beperkt was, werden de tribunes uitzonderlijk dicht tegen het speelveld gebouwd. Daarboven zorgen enorme dakconstructies ervoor dat het geluid niet ontsnapt, maar terugkaatst richting het veld.
Voor bezoekende ploegen betekent dat negentig minuten communiceren op schreeuwafstand, terwijl elke actie wordt begeleid door een oorverdovend gebrul.
Het beruchte "kraaiennest"
Maar niet alleen de akoestiek is intimiderend. Lumen Field beschikt over een legendarische noordtribune die door supporters het "kraaiennest" wordt genoemd. Die steile constructie hangt haast boven het speelveld en geeft spelers het gevoel dat duizenden fans letterlijk op hen neerkijken.
Het resultaat is een arena die psychologisch minstens even zwaar weegt als sportief.
Slecht gras
Niet alleen de tribunes haalden de voorbije maanden de aandacht. Tijdens het WK voor Clubs werd ook de grasmat uitvoerig bekritiseerd. Kort voor het toernooi werd het kunstgras vervangen door natuurgras, maar dat bleek snel uit te drogen doordat de wortels onvoldoende diep zaten.
De bal stuiterde daardoor onvoorspelbaar, wat bij verschillende coaches voor frustratie zorgde. Om dat probleem op te lossen, werd een extra onderlaag van ongeveer dertig centimeter aangebracht zodat het gras beter water kan opnemen en de speelkwaliteit aanzienlijk verbetert.
Voor de Rode Duivels wacht dus een wedstrijd in een stadion waar niet alleen de tegenstander, maar ook de omgeving zelf een extra speler lijkt te zijn. In Seattle kan het lawaai soms bijna even gevaarlijk zijn als de elf mannen aan de overkant.
(Foto: Shutterstock)
