"Ik ben rechter, geen figurant in een Kafkaiaanse klucht."
Het stormt in toga-land. In de Gentse politierechtbank stuurde politierechter Miguel Ureel iedereen naar huis. Hij parkeerde alle zaken tot 28 april 2026 – met de beleefde mededeling dat het hem menens is. “Ik weiger nog langer toneel te spelen in dit logge, zieke systeem,” klonk het, waarna iedereen – beschuldigden en advocaten incluis – mocht beschikken.
Een rechter die zijn ambt neerlegt op de stoel, zonder zijn ambt neer te leggen – dat zie je niet elke dag. Maar Ureel had er genoeg van. “We vragen geen jacuzzi’s op de werkvloer. Geen dienstwagens. Geen steak tartaar in de kantine. Enkel normale, werkbare omstandigheden. En een beetje respect, godverdomme.”
Kafka had het niet beter kunnen verzinnen
Laten we het ongenoegen citeren: “We werken met halflege parketten. Wie vertrekt, blijft maandenlang ‘onvervangbaar’. In het gerechtsgebouw van Sint-Niklaas zaten we twee jaar in een bezemkot – letterlijk. In Brussel moet je als magistraat laveren tussen schimmelplekken en kapotte lampen, alsof je in een horrorfilm figurant bent.”
En dat is dan nog het materiële. Want zelfs de waardigheid van het beroep - zo vernemen we - wordt langzaam met de botte bijl gekapt. “We hebben onze eigen minister moeten dagvaarden om vakantiegeld te krijgen. Geen maaltijdcheques, geen compensaties na nachtdiensten. En dan verwachten ze dat we helder oordelen vellen, alsof we artificiële intelligentie zijn in plaats van overwerkte mensen.”
“Straffen? Die verdwijnen in het zwarte gat van de bureaucratie”
Ureel spaarde zijn zwaarste woorden voor wat hij zelf als het hart van zijn frustratie beschrijft: het totale failliet van de strafuitvoering. “We denken na over elke uitspraak, wikken en wegen, zetten onze naam onder een vonnis... en dan? Dan gebeurt er gewoon niets. Verkrachtingen, zware criminaliteit, zelfs gevangenisstraffen – ze belanden op de stapel en verdwijnen in de vergeetput van een administratie die op krukken loopt.”
De politierechter maakte er geen geheim van dat zijn massaal uitstel van zaken ook een strategische zet is. Een juridische tik op de vingers, met een parlementaire knal in het vooruitzicht. Want stel je maar even voor: tegen 2026 zal een groot deel van de dossiers gewoon verjaard zijn. Niet omdat de beklaagden onschuldig zijn, wel omdat de Belgische justitie functioneert als een Windows 95-computer met virus.
“Miljarden voor F-35’s, kruimels voor rechtspraak”
Ureel wees er fijntjes op dat Defensie tegenwoordig badend in cash door het leven gaat. “Er zijn miljarden voor straaljagers en tanks, maar voor rechters geen cent te veel. Als dit land zijn rechtsstaat nog ernstig neemt, zou het zich kapotschamen.” Zijn boodschap was helder als bergkristal: “Wij vragen geen luxe. Alleen de middelen om te doen waarvoor we betaald worden: recht spreken. Geen schouwtoneel opvoeren in een systeem dat al jaren rot is vanbinnen.”
En zo eindigde een voormiddag in de politierechtbank niet met vonnissen of veroordelingen, maar met een open wond. Zie daar een systeem dat spartelt, niet langer fluistert, maar schreeuwt om hulp – en een magistraat die weigert zich te laten meesleuren in de collectieve verlamming.
(Foto: Shutterstock)
