What’s in a name: een rebranding met grafkrans.
RWDM is dood. Alweer. En dit keer is het menens. De club die al tweemaal eerder kopje onder ging, maar telkens als een Brusselse kat met negen levens terug op het voetbalveld stond, wordt vanaf 1 juli omgedoopt tot Daring Brussels. Of hoe je je eigen geschiedenis in de shredder duwt, een gouden randje op een logo plakt, en het als vooruitgang verkoopt.
PowerPointvoetbal: 7 argumenten en 0 geweten
De clubleiding — die naar verluidt een PowerPoint met zeven bullets en nul geweten hanteerde — noemt de naamsverandering een ambitieuze stap naar de toekomst. Wat dat betekent? Dat je het DNA van een volkse wijkclub gewoon dumpt voor iets dat klinkt als een nieuwe modeboetiek op de Louizalaan.
Het persbericht leest als een brainstorm van een brandingbureau op espresso en start-up-clichés: “moderne en ambitieuze club”, “internationale zichtbaarheid”, “duurzaam” en – jawel – zwanze. Want natuurlijk mag ook een gratuite verwijzing naar het Brusselse erfgoed niet ontbreken. Bossemans en Coppenolle worden erbij gesleurd alsof ze een abonnement hadden op tribune B.
Het logo: tussen wapenschild en webshopbadge
Het logo krijgt een opfrisbeurt: rood, wit, zwart én goud, met een sierlijk Sint-Michiel-figuurtje erop. Saint-Michel, de patroonheilige van Brussel én blijkbaar ook van opportunistische rebranders. De engel met zwaard wordt nu dus het gezicht van een club die zich afkeert van haar eigen naam, geschiedenis en identiteit. Ironisch, gezien Sint-Michiel vooral bekend staat als de man die demonen verdrijft. Vraag is: wie verdrijft de demonen uit de bestuurskamer?
Supporters krijgen koude douche in goudomrande emmer
Supporters reageren intussen alsof iemand hun huis heeft afgebrand en daarna uitlegde dat het een architecturaal statement was. “Daring Brussels is niet mijn club”, klinkt het overal. En terecht. Wat ooit RWDM was – een club die twee keer doodging maar dankzij haar supporters telkens herrijzenis vierde – wordt nu herschapen tot een merchandisingvriendelijke façade, compleet met een Swoosh-vriendelijk logo dat ook op sneakers zou kunnen.
Een petitie tegen de naamsverandering doet al de ronde. Al weet iedereen hoe dit soort verhalen eindigen: het publiek protesteert, het bestuur glimlacht obligaat, en achter de schermen rollen de Euro’s binnen voor het nieuwe Daring-hoodie gamma.
Van cultclub tot consultclub
RWDM is vanaf 1 juli nog slechts een herinnering. Daring Brussels is de reïncarnatie – minder kloten, meer consultancy. De ziel is weg, maar hé, ze hebben wel stamnummer 2 terug. Dat zal de sfeer in het Edmond Machtensstadion zeker redden.
Of zoals de fans het zelf zeggen: dit is geen sprong naar voren. Dit is een schop onder de kont van elke supporter die ooit zijn stem verloor in Molenbeek.
Lang leve de marketing. Rust zacht, RWDM. Alweer.
(Foto: X)
