Nederlanders zijn niet bepaald enthousiast over het Belgische wegenvignet. Op sociale media vliegen de opmerkingen je om de oren en ook verschillende Nederlandse politici stellen zich vragen. Waarom zouden zij moeten betalen om door België te rijden?
Minister Ben Weyts heeft daar een antwoord op. Eigenlijk zelfs twee.
Het eerste is moeilijk te weerleggen. Nederlanders die met de wagen naar Zuid-Frankrijk trekken, betalen onderweg met de glimlach tientallen euro's aan Franse péage. Soms loopt dat voor een heen- en terugreis zelfs op tot ruim honderd euro. "Bij ons betaal je ongeveer hetzelfde bedrag en mag je een heel jaar gebruikmaken van de Vlaamse hoofdwegen", luidt de redenering.
Daar valt weinig tegen in te brengen. Maar dan komt de tweede kritiek.
Nederlanders wijzen erop dat de Belgische wegen nu niet bepaald bekendstaan als het achtste wereldwonder. Integendeel. Wie vanuit Nederland de grens oversteekt, merkt al zonder verkeersbord dat hij België is binnengereden. Niet door de taal. Niet door de frietkoten. Wel door de eerste reeks putten, scheuren en bulten in het asfalt.
Ook daar heeft Weyts een antwoord klaar.
Volgens de minister zal de opbrengst van het wegenvignet gebruikt worden om de Vlaamse wegen verder te verbeteren. Met andere woorden: het geld van het vignet moet uiteindelijk zorgen voor een wegennet waar je geen chiropractor meer nodig hebt nadat je een halfuur gereden hebt.
En dat is natuurlijk een prachtige belofte. Alleen... we wonen nog altijd in België.
Stel je even het scenario voor. Duizenden Nederlanders kopen braaf een wegenvignet omdat ze een weekendje Brugge, Antwerpen of de Belgische kust willen bezoeken.
Vervolgens wordt dat geld geïnvesteerd in massale wegenwerken. Gevolg? De Nederlanders betalen eerst om onze wegen te verbeteren... om daarna urenlang in de file te staan terwijl diezelfde wegen verbeterd worden. Dat zou zelfs een Nederlandse cabaretier moeilijk verzonnen krijgen.
En dan is er nog een tweede Belgische specialiteit. Begrotingen.
België is al jaren wereldkampioen in het zoeken naar extra inkomsten. Alleen lijken die inkomsten opvallend vaak sneller een gat in de begroting te dichten dan een gat in het asfalt.
Begrijp ons niet verkeerd: officieel is het de bedoeling dat de opbrengsten mee bijdragen aan betere infrastructuur. Maar de gemiddelde Belg heeft intussen voldoende regeringen zien passeren om te weten dat belastinggeld soms een bijzonder avontuurlijke reis maakt.
Vandaag vertrekt het richting wegen. Morgen blijkt het plots ergens onderweg een omleiding genomen te hebben.
Misschien eindigt elke euro inderdaad netjes in nieuw asfalt. Misschien ook niet. De geschiedenis leert ons dat Belgische begrotingen een opmerkelijk talent hebben om geld een andere bestemming te geven dan oorspronkelijk gepland.
Het zou dus best kunnen dat Nederlandse automobilisten straks bijdragen aan betere Belgische wegen. Maar het zou even goed kunnen dat ze onrechtstreeks helpen om alweer een ander begrotingsgaatje dicht te rijden. En eigenlijk: dat zou misschien wel de meest Belgische bestemming van allemaal zijn.
