Vergeet Tinder. Vergeet een romantisch etentje. Vergeet zelfs de klassieke eerste blik. In Naked Attraction Vlaanderen begint een date waar de meeste dates – als alles goed gaat – eindigen: naakt.
Voor wie de Britse afleveringen nog nooit gezien heeft: het gaat als volgt. Vijf potentiële partners staan opgesteld in afzonderlijke, gekleurde cabines. Eerst zien we de voeten. Dan de benen. Vervolgens de geslachtsdelen, billen, buik en borsten en uiteindelijk het gezicht. Na elke onthulling mag de vrijgezel iemand naar huis sturen.
Het Britse format bestaat al sinds 2016 en kreeg ondertussen versies in verschillende landen. Sinds gisteren, 14 september, is ook de Vlaamse variant exclusief te zien op Streamz.
Een vleeskeuring met goede bedoelingen
De Vlaamse makers willen naar eigen zeggen meer dan alleen kijkers laten staren naar blote lijven. Body positivity, diversiteit en zelfacceptatie zijn de keurige woorden die boven het programma hangen.
Dat klinkt bijna alsof iemand op voorhand bang was dat we gewoon naar een vleeskeuring zouden kijken. Of zijn we politiek niet correct als we dat durven denken?
“Goed geschapen”
De trailer maakt gelukkig meteen duidelijk dat subtiliteit niet bepaald het handelsmerk wordt. De kandidaten krijgen ongezouten commentaar. “Goed geschapen”, klinkt het. Zelfs een navel wordt met een smiley vergeleken.
Voor sociale media moesten de meest expliciete beelden uit de trailer uiteraard worden weggewerkt, maar in de eigenlijke afleveringen gaat de Vlaamse kijker wel degelijk – letterlijk en figuurlijk – met de billen bloot.
Ongemakkelijker als het je buurman blijkt te zijn?
Naked Attraction doet niet alsof fysieke aantrekkingskracht niet bestaat. Integendeel: het programma serveert ze brutaal in het midden van je woonkamer.
En misschien is dat zelfs eerlijker dan veel andere datingprogramma's, waar mensen eerst uitgebreid vertellen dat uiterlijk er écht niet toe doet om vervolgens iemand met het verkeerde kapsel onmiddellijk af te schrijven.
Daar zit ook de ironie van het programma. We doen graag alsof we boven uiterlijk staan. Dat karakter belangrijker is. Dat een mooie ziel uiteindelijk meer waard is dan een mooie kont.
Maar geef iemand vijf onbekende lichamen en vraag er één uit te kiezen, en plots blijkt de mens toch een behoorlijk visueel beest.
Misschien zit daar wel de echte waarde van Naked Attraction. Niet alleen in de billen, borsten en mannelijke slingers, maar vooral in het ongemakkelijke besef dat aantrekkingskracht zich niet zomaar laat wegredeneren.
En dan moeten ze nog op date
Na de vleeskeuring trekken de kandidaten hun kleren weer aan en gaan ze daadwerkelijk op date. Daar begint plots het gedeelte waarvoor de kijker dacht dat hij naar een datingprogramma keek: praten.
En dan kan natuurlijk blijken dat een lichaam dat enkele minuten geleden nog bijzonder hoog scoorde, niet automatisch garant staat voor een gesprek dat je langer dan vijf minuten wilt volhouden.
De Britse reeks werd eerder omschreven als merkwaardig meeslepende televisie omdat ze menselijke aantrekkingskracht ongewoon rechtstreeks in beeld brengt. Bij het publiek is de waardering een stuk minder enthousiast: op IMDb schommelt de score rond 5,4 op 10.
Naakt is nog geen ongefilterd
Het programma doet alsof alle filters verdwijnen. Geen kleding, geen zorgvuldig opgebouwde datingprofielen en weinig mogelijkheden om iets te verbergen.
Maar er blijft natuurlijk één bijzonder belangrijke filter over: de productie.
Iemand bepaalt wie er wordt gecast, welke beelden we zien, welke opmerkingen in de montage belanden en hoelang de camera precies bij een bepaald lichaamsdeel blijft hangen.
Volledig ongefilterd is televisie nooit. Zelfs niet wanneer werkelijk iedereen zijn broek heeft uitgedaan.
Ons verdict
Is Naked Attraction Vlaanderen plat? Zeker. Voyeuristisch? Uiteraard. Soms behoorlijk ongemakkelijk? Daar mag je op rekenen. Maar slechte televisie? Niet noodzakelijk.
Misschien zit precies daar het geheim van het format. We kunnen er uitgebreid body positivity, diversiteit en zelfacceptatie op kleven, maar uiteindelijk blijft de aantrekkingskracht toch bijzonder eenvoudig: vijf naakte mensen achter een scherm en een kijker die absoluut wil weten wat er straks nog tevoorschijn komt.
Noem het gerust een sociaal experiment. Maar wel eentje waarvoor toevallig niemand een broek nodig heeft.
En dan moeten ze nog op date
Na de vleeskeuring trekken de kandidaten hun kleren weer aan en gaan ze op date. Daar begint plots het gedeelte waarvoor de kijker dacht dat hij naar een datingprogramma keek: praten. En dan blijkt – bijna altijd - dat een goed lichaam geen garantie is voor een goed gesprek.
De Britse reeks werd eerder omschreven als merkwaardig meeslepende televisie omdat ze menselijk paringsgedrag ongewoon rechtstreeks in beeld brengt. Tegelijk ligt de waardering niet bijzonder hoog: IMDb staat momenteel rond 5,4 op 10.
Naakt is nog geen eerlijkheid
Het programma pretendeert geen filters te gebruiken. Geen kleding, geen zorgvuldig opgebouwde datingprofielen, geen camouflage. Maar er is natuurlijk wél een filter.
De productie.
Want iemand bepaalt wie er wordt gecast, welke beelden we zien, welke opmerkingen in de montage belanden en wanneer de camera precies op een bepaald lichaamsdeel blijft hangen.
Volledig ongefilterd is televisie nooit. Ook Naked Attraction niet.
Ons verdict
Is Naked Attraction Vlaanderen plat?
Ja.
Is het voyeuristisch?
Absoluut.
Is het soms behoorlijk ongemakkelijk?
Zonder twijfel.
Maar is het daardoor automatisch slechte televisie?
Niet noodzakelijk.
(Foto: YouTube/Streamz)
