Italiaanse premier hoopt op gunst van ‘vriend Trump’ tegen invoertarieven.
Giorgia Meloni - Italië’s premier en zelfverklaarde redder des vaderlands - trekt naar Washington met een valies vol goede bedoelingen, een foto van Machiavelli op zak en een kaartje voor de Oval Office. Niet om op vakantie te gaan, wel om Donald J. Trump te paaien, in de hoop dat haar charmeoffensief Europese importheffingen kan afblazen. Heel aandoenlijk allemaal dat in tijden van geopolitiek gespierballenvertoon Meloni toch nog in de kracht van de persoonlijke babbel gelooft. De vraag is of wij het geloven.
Ze was er al vroeg bij, deze Giorgia. Toen andere Europese leiders nog verbouwereerd keken naar Trumps inauguratie in 2017, zat Meloni al op de eerste rij te glunderen. Een soort van politieke investering dat nu wel eens dividenden zou kunnen opleveren.
Meloni's Amerikaanse liefdesbrief
Meloni spaart kosten noch moeite om op de radar van de Republikeinse elite te blijven. Ze deed mee aan CPAC, het Amerikaanse conservatieve high mass, kreeg er luid applaus van types met cowboyhoeden en semi-automatische overtuigingen, en raakte er ook goed bevriend met Elon Musk. Die laatste noemde haar zelfs "mooier vanbinnen dan vanbuiten", wat in het geval van een Italiaanse premier ongeveer gelijkstaat aan een pauselijke zegen.
En nu is het dus zover: Meloni als 'Trumpfluisteraar', dé vrouw die een brug moet slaan tussen de Europese Unie en een man die liever muren bouwt dan bruggen. Een nobel streven, maar het doet in Brussel toch wat wenkbrauwen fronsen . In Parijs staat het schuim op de lippen.
Trumps buddy of Europa’s stem?
De hamvraag: gaat Meloni als Europees diplomaat of als Italiaans lone wolf de onderhandelingstafel op? De inzet is hoog: de Amerikaanse importheffingen op Europese goederen knagen aan de Italiaanse export.
Volgens de Europese Commissie hoort er slechts één stem te klinken in gesprekken met de VS — en dat is de hunne. Maar Meloni trekt zich daar geen kl*ten van aan. Ze ziet zichzelf als bemiddelaar tussen continenten, een soort Romeinse Hermes met stiletto’s en politieke ambities.
De Franse minister van Industrie Marc Ferracci spuwde alvast zijn gal: “Bilaterale bezoekjes breken ons momentum.” Waarop zijn Italiaanse collega Tommaso Foti het kinderlijke niveau nog wat verder opkrikte: “En waarom is het dan wel oké als Macron naar Washington gaat?” Diplomatie op zijn Europees: wie heeft het grootste ego en wie pakt de meeste air miles.
De Trumpfactor: bromance of belangen?
Trump houdt van sterke figuren die zijn wereldbeeld delen, en Meloni is als nationalistische conservatief haast op maat gemaakt. Ze deelt zijn afkeer van woke-activisme, zijn nostalgie naar een ‘groots verleden’ en zijn talent voor communicatie die ergens tussen kroegpraat en preekstoel zweeft.
In eigen land liet ze recent nog zien hoe dat eruitziet: rechten van lesbische ouderparen worden beknot, draagmoederschap is voortaan zelfs strafbaar als het in het buitenland gebeurt. Politiek correct staat niet in het woordenboek van Meloni.
Brussel kijkt met argusogen
Dat de EU niet staat te springen om Meloni als onderhandelaar, hoeft niet te verbazen. Meloni’s eurosceptische achterban — opgefokt door coalitiepartner Matteo Salvini, de man die Europa liefst door de pastamolen draait — verwacht vuurwerk tegen Brussel, geen gezellige samenspraak.
Maar achter de schermen weet Meloni maar al te goed waar haar boterhammen liggen. De Italiaanse export leunt zwaar op de EU-markt, met de helft van alle goederen die richting de andere lidstaten vertrekken. Slechts 10 procent gaat naar de VS. Dus ja, ze mag dan wel op Trumps schoot klimmen voor een selfie, haar portefeuille ligt netjes in een Brusselse kluis.
Politiek analist Leo Goretti verwoordt het diplomatischer: “Meloni’s hart ligt in Washington, maar haar hoofd zit in Brussel.” Of zoals een Italiaan het zou zeggen: il cuore comanda, ma il portafoglio decide.
Zwaar gokken met hoge inzet
Meloni's bezoek is dus een gok. Komt ze terug met een deal, dan is ze de koningin van de geopolitieke diplomatie. Maar als ze met lege handen terugkeert — geen verklaring, geen versoepeling, geen handdruk met Trump voor de camera — dan ligt de Italiaanse oppositie al klaar met de hakbijl. Haar prestige hangt aan een zijden draadje.
Zelf probeert ze dat weg te lachen. "Ik voel geen druk," zei ze dinsdag in een zaal vol Italiaanse ondernemers, alsof ze op weg was naar een brunch met nonna en niet naar een ontmoeting met de man die ooit Kim Jong-un “Rocket Man” noemde.
Het verdict?
Meloni speelt hoog spel. Ze probeert de Italiaanse belangen te verdedigen, de Europese Commissie te sussen, Trump te charmeren én Salvini voor te blijven. Dat is geen politiek, dat is koorddansen boven een tank vol piranha’s.
Of ze daarin slaagt? Dat weten we binnenkort. Tot dan kijken we toe, popcorn in de ene hand, grappa in de andere.
(Foto: AI / P-magazine)
