De Amerikaanse viroloog Anthony Fauci ligt opnieuw onder vuur. In België blijft onze eigen corona-orakel Marc Van Ranst ondertussen X-gewijs volhouden dat hij eigenlijk geen fouten heeft gemaakt. Geen. Nul. Noppes.
Dat is een straffe uitspraak voor iemand die jarenlang zowat dagelijks op televisie kwam uitleggen wat we wel en vooral níét mochten doen. Want wie zich de coronajaren nog herinnert, weet dat de adviezen ongeveer even vaak veranderden als het Belgische zomerweer.
Mondmaskers werkten niet. Mondmaskers werkten wel. Mondmaskers moesten overal. Mondmaskers buiten waren uiteindelijk toch niet zo belangrijk.
Hou anderhalve meter afstand. Ga in de trein vooral aan het raam zitten. En zeker als die trein richting kust rijdt. Loop in de supermarkt alleen in de aangeduide richting. Ga niet op een bankje zitten.
Sta je recht op café? Mondmasker op. Zit je neer? Dan was corona blijkbaar ook even gaan zitten. En zo kunnen we nog wel even doorgaan.
Critici hebben ondertussen een boodschappenlijst samengesteld waar de gemiddelde standup-comedian jaloers op zou worden. Daarop staan onder meer de discussie rond aerosolen, de ontsmettingsdrift van winkelkarren, plexischermen die vooral de kassier afschermden van frisse lucht, avondklokken, de coronapas, de communicatie rond groepsimmuniteit, de aanpak in woonzorgcentra, de omgang met dissidente artsen en wetenschappers en zelfs de financiering van onderzoek via de Gates Foundation.
Of elk verwijt terecht is? Daar zal de discussie wellicht nog jaren over doorgaan. Maar beweren dat je tijdens de grootste gezondheidscrisis van de afgelopen eeuw geen enkele fout hebt gemaakt, vraagt toch een bewonderenswaardig vertrouwen in jezelf.
Of een geheugen dat selectiever werkt dan een spamfilter. Misschien is dát wel de enige constante gebleven tijdens corona: wie vragen stelde, kreeg al snel een etiket opgekleefd. Wappie. Complotdenker. Antivaxer. Terwijl achteraf blijkt dat sommige vragen helemaal niet zo gek waren en sommige maatregelen intussen zelfs door voormalige voorstanders worden genuanceerd.
Dat wil uiteraard niet zeggen dat alle critici gelijk hadden. Verre van. Maar tussen "niet iedereen had gelijk" en "ik heb zelf nooit een fout gemaakt" gaapt nog altijd een kloof die een stukje groter is dan ‘anderhalve meter afstand’.
