Terwijl er afgelopen weekend over heel België en Nederland festivals stilgelegd werden door de warmte of het onweer, bleef de punkrockboîte van het Nederlandse Jera On Air draaien. Hiermee nam de organisatie een groot risico, want met temperaturen van net boven de 40 graden, kan het snel misgaan. Maar extra hittemaatregelen, een dijk van een line-up en een onverwoestbaar publiek maakten er een editie van voor in de geschiedenisboeken.
Jera On Air is een relatief klein festival dat de nadruk legt op punkrock, hardcore, metalcore en aanverwanten. Voor een leek zal dit allemaal één pot nat zijn. Maar voor een liefhebber van het stevigere werk is dit festival een flashback naar de mooie Groezrock-jaren.
Of het nu de meezingers zijn van The Offspring, Papa Roach of Rise Against, of de snoerharde moshpits bij Malevolence, Get The Shot of End It, Jera on Air mikt op een breed publiek in een kleine wereld. En dat maakt het juist zo gezellig. Een tienduizendtal vredelievende, zwetende muziekliefhebbers moshpitend en bierdrinkend op een mooi plakje Nederlandse akker.
In tegenstelling tot de Graspops en Rock Werchters van deze wereld, verkocht Jera On Air haar ziel niet aan muziekfabrieken zoals Live Nation. De prijs van het bier is hetzelfde, maar de sfeer is zoveel intenser. Voor deze ex-emo kid ligt dit festival in ieder geval perfect tussen het slappe gezwets van Werchter en de satanistische geitenslachterij van Graspop.
It's not a phase. It's a lifestyle
Jera bracht een flinke lijst van toonaangevende artiesten die al decennia meedraaien in de punk- of hardcore-scene.
Sommigen van hen verteerden het beter dan anderen, rekening houdend met het feit dat de temperaturen op het podium ruim boven de 40 graden gingen. Bovenaan de lijst pronkten The Offspring en Papa Roach, ideaal voor de gemiddelde Stu Bru-luisteraar die zijn jeugd wil herleven. Al zagen we wel dat de pretty flies for a white guy er meer moeilijkheden mee hadden dan de mannen van “Last Resort”.
Dexter Holland van The Offspring begon met een sterk eerste kwartier, maar al snel was het duidelijk dat de hoge puberale toon van de meeste nummers moeilijk te halen was voor de zanger. Jacoby Shaddix van Papa Roach haalde dan weer zijn 12-jarige zoon Brixton het podium op, om luidkeels ‘See U in Hell’ mee te screamen.
Ook Tim McIlrath van Rise Against had donderdag extra gitaarsolo's nodig om weg te moffelen dat zijn stem last had van zowel de hitte als de dertig jaar aan schreeuwen in de micro. Maar dat kwam dan weer met het voordeel dat ze enkel bekende, oudere nummers speelden.
Ook andere oudgedienden werden serieus op het rooster gelegd afgelopen weekend. A Day To Remember, Trivium, Architects, Hatebreed en Alexisonfire brachten foutloze shows en capituleerden niet op ritme, energie en stemgeluid. Zeker naar die laatste werd voor velen uitgekeken. De band ging lang uiteen en zelfs na een reünie waren optredens in onze regio zeldzaam.
Michael Roothans
Van het vuur naar de airfryer
Maar Jera On Airfryer is niet per se in trek voor zijn mainstream-namen. De organisatie weet jaar na jaar een ijzersterke combinatie neer te zetten van “radiobands”, olijke sfeermakers en snoerharde hardcorebands. Die laatste categorie krijgt de mogelijkheid om op te treden zoals ze dat gewoon zijn. Met crowdsurfers die kunnen vertrekken vanaf het podium.
In de Buzzard- en de Hawk-stage staan er geen barrières tussen het podium en de dansvloer. Voor de oudgedienden geeft dit hét oldschoolgevoel van de oude venues met lage plafonds en brute, compacte moshpits. En die oudgedienden kregen exact waarvoor ze kwamen. Bands zoals Madball, die echt al dertig jaar meedraaien, of Haywire weten de zaal altijd messcherp te krijgen met hun snelle hardcore sound.
Met de komische intermezzo's van de zanger van End It, konden de moshers en two-steppers dan weer even ludiek op adem komen na een partijtje NY hardcore. Wat ik niet had verwacht, waren de metal- en hiphopinvloeden die we terugvonden bij Thrown en Gridiron. Een beetje atypisch voor de echte hardcore-devoot, maar een welgekomen afwisseling voor zij die ook in hun oldschool rap-periode bleven hangen.
Michael Roothans
Voor pure fun en skapunk-dansjes genoten we enorm hard van het Italiaanse Talco. Ze mixen rock met Italiaanse folk, wat uitmondt in meezingers zoals ‘Bella Ciao’ en ‘Danza dell’autumno rosa'.
Het echte vuur in de hardcore airfryer kwam toch zonder twijfel van twee bands. Get The Shot sloot zondagavond af (simultaan met Papa Roach) met een show die voor menig mens klinkt als een pneumatische breekhamer. Hun nummers zijn een constant gedreun van snelle riffs, afgewisseld met bikkelharde breaks. Dat zorgt voor een unieke energie die pas stopt als de band het podium verlaat.
Malevolence was de andere knaller van formaat. De band werd jaren door platenlabels genegeerd en maakt zijn eigen succes dan maar. En… met succes. De Britten moesten het afgelopen weekend zonder zanger stellen. Die lag in het ziekenhuis voor een plotse spoedingreep. De band wilde toch spelen en kon rekenen op vriend en frontman van Desolated. Het leverde een unieke show op met enkele gastartiesten die we anders nooit te zien krijgen.
Michael Roothans
Proactieve organisatie
Terwijl hitterecords sneuvelden en grote hoeveelheden werden afgelast, beukten de Jera-gangers er op los. Allemaal dankzij de vooruitdenkende houding van de organisatie. Want zij liepen uiteindelijk het grote risico. Sluiten ze het festival voor de hitte of het mogelijke noodweer? Wat als er iemand door de hitte omkomt? Of wat als we een heruitgave
Alle optredens verliepen in grote circustenten waar de temperatuur vlotjes over de 40 graden ging. Maar de organisatie haalde alles uit de kast om bezoekers af te koelen. Grote ventilatoren in de tenten, permanente douches op de wei en vrijwilligers die met sponzen door de menigte gingen.
Ook het nakende onweer dat eerder over België trok, werd mooi gecommuniceerd, waardoor veel festivalgangers in de wagen gingen slapen of maatregelen konden treffen op de camping. Gelukkig kregen we enkel de zijkant van de storm en vooral een one-of-a-kind lichtshow aan het einde van een perfect punkrockweekend.
