“De dood van collega’s was een wake-upcall.”
De tijd lijkt steeds sneller te gaan voor Ingeborg Sergeant. Nu haar zestigste verjaardag dichterbij komt, kijkt de zangeres, presentatrice en yogadocente bewuster naar wat écht belangrijk is. Het recente verlies van verschillende generatiegenoten heeft haar diep geraakt. “Het leven gaat veel te snel.”
De ene verjaardag is de andere niet. Voor Ingeborg Sergeant komt binnenkort een cijfer op de taart dat toch wat meer doet nadenken: zestig.
Een leeftijd waarop je niet alleen terugkijkt op wat voorbij is, maar ook beseft dat de tijd niet onbeperkt is. Voor Ingeborg werd dat besef de voorbije periode nog sterker door het overlijden van verschillende collega’s uit haar generatie.
De dood kwam plots dichterbij
Het overlijden van Martine Prenen, Hans Otten en Margriet Hermans heeft haar niet onberoerd gelaten. Het waren mensen met wie ze een generatie, een vak en een deel van haar leven deelde.
“Het overlijden van Martine Prenen, Hans Otten en Margriet Hermans – allemaal collega’s van mijn generatie – was een wake-upcall”, vertelt Ingeborg aan Primo.
Het zijn momenten die je dwingen om even stil te staan. Niet alleen bij wie er verdwenen is, maar ook bij je eigen leven. Hoeveel tijd heb je nog? Waar wil je die tijd aan besteden? En vooral: wat stel je nog altijd uit?
Minder rennen, meer leven
Ingeborg probeert daar naar eigen zeggen bewuster mee om te gaan. Ze heeft een druk leven, maar maakt steeds vaker ruimte voor momenten waarop helemaal niets hoeft.
Dat klinkt eenvoudig, maar in een wereld waarin iedereen voortdurend bezig lijkt te moeten zijn, is niets plannen bijna een daad van verzet.
Ook tijdens haar verblijven in Spanje, waar ze cursussen geeft aan groepen, probeert ze bewust tijd vrij te houden. De namiddag hoeft niet volgepropt te worden met afspraken, activiteiten en verplichtingen.
Soms moet een mens gewoon eens nergens naartoe.
“Dat niet-plannen is voor mij nodig”
Die rust is voor Ingeborg geen luxe geworden, maar een manier om met de snelheid van het leven om te gaan.
“Telkens als ik in Spanje ben voor een cursus met een groep, kies ik bewust voor momenten van rust door de namiddag vrij te laten. Dat niet-plannen is voor mij nodig”, zegt ze.
Want hoe ouder je wordt, hoe duidelijker misschien wordt dat tijd niet alleen iets is wat je moet vullen.
Sommige uren mogen gewoon leeg zijn.
Vertrouwen in wat daarna komt
Toch overheerst bij Ingeborg geen angst voor de dood. Haar geloof biedt haar houvast.
“Ik vertrouw erop dat we elkaar ooit terugzien”, zegt ze.
Een gedachte die haar helpt om het verlies van mensen uit haar omgeving een plaats te geven. Het neemt het verdriet niet weg, maar geeft het wel een kader.
Zestig is geen eindpunt
De naderende zestig lijkt Ingeborg dan ook vooral bewuster te maken van het leven dat nog voor haar ligt.
Niet langer alles volplannen. Meer genieten van rust. Tijd maken voor mensen die ertoe doen. En beseffen dat het leven geen wachtkamer is waarin je eerst alle verplichtingen moet afwerken voor je eindelijk mag beginnen leven.
Misschien is dat wel de grootste wake-upcall van allemaal.
Het leven wacht inderdaad op niemand. En Ingeborg lijkt stilaan besloten te hebben om het vooral niet langer aan zich voorbij te laten gaan.
(Foto: Instagram)
