“Ik heb het zó gehad met die hele heksenjacht.”
Waar denk jij aan als de naam Lesley-Ann Poppe valt? Juist, wij ook, maar dat zou straks wel eens anders kunnen worden, want de rooie-oortjes-verhalen rond Vlaanderens bekendste boezem hebben geurtje gekregen. De zelfverklaarde top-zakenvrouw kiest voor de vlucht vooruit. Na jaren als het gezicht van haar eigen schoonheidsimperium trekt la Poppe de stekker uit haar onderneming waarvan we al die tijd moesten geloven dat een ondernemersmirakel was. Beauty Academy, het opleidingsinstituut dat ooit – naar eigen zeggen – furore maakte met tientallen schoonheidsopleidingen in verschillende Vlaamse steden, verdwijnt van het toneel. Het bijhorende beautycentrum én de eigen cosmeticaproducten worden ook opgedoekt. Niet één keer, maar met een strategische afbouw onder toezicht van een gerechtsmandataris. Geen stille exit, maar een gecontroleerde demontage van een schip dat lek is geslagen.
Einde van een glansrijke façade
Wat ooit begon als een ambitieus opleidingsproject voor beautyprofessionals, veranderde de voorbije maanden in een verhaal vol geruchten, klachten eneen juridische geurtje. Klanten die nooit les kregen waarvoor ze betaalden. Docenten die zich plots niet meer lieten zien. Producten waarvan de houdbaarheidsdatum overschreden zou zijn. En bovenal: financiële putten die almaar groter werden.
De signalen waren er al langer, maar kregen de voorbije weken concreet gezicht. Terwijl ontevreden klanten en voormalige werknemers hun beklag deden op sociale media en bij de pers, besloot Poppe – samen met haar echtgenoot en zakenpartner Kevin Lebreton – om het roer resoluut om te gooien. Niet door het schip te laten zinken, maar door het gecontroleerd tot zinken te brengen. Met een officiële herstructureringsprocedure, aangestuurd door een gerechtsdeskundige.
Van reorganisatie naar exit
Aanvankelijk was het plan om het bedrijf tijdelijk te sluiten en in afgeslankte vorm terug te lanceren. Een kleinere schaal, minder kosten, meer focus – klassiek recept voor overlevingsmodus. Maar die aankondiging bleek olie op het vuur. Interne spanningen laaiden op, externe criticasters roken bloed. De sfeer verzuurde, het draagvlak verdampte.
Poppe en co. beslisten om niet langer in een vijandige omgeving te blijven vechten. De onderneming verkoopt momenteel haar volledige stock aan schoonheidsproducten en zoekt naar overnemers die nog iets met de restwaarde kunnen aanvangen. Elke euro telt, zeker voor de schuldeisers. Er lopen nog rechtszaken, bevestigt Poppe, en de toekomst van de uitstaande vorderingen ligt nu in handen van de gerechtsmandataris. Failliet gaan was eenvoudiger geweest, maar voor dat scenario werd volgens Poppe bewust niet gekozen. Al was het maar om het morele gelijk aan hun kant te houden.
Beproefd, maar niet gebroken
Het beeld van een instortend imperium gaat gepaard met publieke verdachtmakingen. In de schaduw van het faillissement worden al snel beschuldigingen geventileerd over malafide praktijken: van CE-labels die niet volgens de regels zouden zijn toegekend tot goedkope importproducten die voor luxe werden verkocht. Poppe ontkent en verwijst naar officiële facturen en interne kwaliteitscontrole. Volgens haar zijn de zwaarste aantijgingen opgebouwd uit halve waarheden, oude rekeningen en pure stemmingmakerij. Dat de controverse een pak minder stof zou hebben doen opwaaien als ze geen bekend gezicht was, staat voor haar buiten kijf.
Toch geeft ze toe dat er fouten zijn gemaakt. Menselijke vergissingen, logistieke haperingen, bestellingen die verloren gingen of te laat geleverd werden. Maar volgens haar en haar partner nooit met kwade opzet. Wat voor hen rest, is een les in zakelijke kwetsbaarheid. En in mediastormbestendigheid. Een les in ‘doe-eens-gewoon’, zou misschien ook niet slecht zijn. Afgeven op de media die je zelf jarenlang opgeilde om als BV te kunnen cashen, lijkt ons nogal kort door de bocht.
Nieuwe fundamenten in baksteen
De episode in de beautywereld wordt afgesloten. Poppe richt haar blik nu op vastgoed – een domein waarin ze naar eigen zeggen al jaren investeert, en dat haar de komende tijd moet bezighouden. Geen detailplannen, geen grote aankondigingen, maar een duidelijke koerswijziging. Dat vastgoed internationaal toegankelijk is en zich minder laat sturen door publieke opinie, lijkt haar aan te spreken. Vlaanderen is klein, en Poppe’s verleden is groot. In een ander land is er misschien meer ademruimte. In een ander land kennen ze misschien ook de hindelijke details niet natuurlijk.
Het vertrek uit de schoonheidssector voelt volgens Poppe als het afsluiten van een hoofdstuk, maar niet als het verliezen van een gevecht. Ze benadrukt dat ze niet vertrekt uit armoede of wanhoop, maar vanuit een bewuste keuze. De passie voor ondernemen leeft nog, maar krijgt een nieuw jasje.
Schoonheidsideaal versus realiteit
Wat begon als een missie om anderen mooier te maken, eindigt in een onthulling van zakelijke littekens. Lesley-Ann Poppe beweert dat ze overeind blijft, met een flinke kras op haar imago weliswaar, maar zonder publiek gezichtsverlies te willen toegeven. De publieke opinie mag zich over haar legacy buigen, de rechtbank over de financiële afwikkeling. Poppe zelf kijkt vooruit – naar gebouwen in plaats van botox, naar stenen in plaats van serums.
Komt vast goed, toch?
(Foto: Pieter-Jan Vanstockstraeten/Photo News)
