Gents gemeentebestuur struikelt in de put die het zelf gegraven heeft.
Wie zette Gent op de rand van het faillissement? De burgemeester is out, maar wie was eigenlijk ‘in’ toen het geld opraakte?
Mathias De Clercq is tot eind augustus out. Officieel “op doktersadvies”. Officieus net op het moment dat de Gentse begroting een crashlanding maakt en het stadsbestuur het mes moet zetten in zowat alles wat de stad de voorbije jaren uitbouwde. Het is Hafsa El-Bazioui, waarnemend burgemeester, die nu voor het oog van de gemeenteraad de besparingsplannen mag gaan verdedigen. Maar één vraag blijft hangen tussen de begrotingstabellen en het stille vertrek van De Clercq: wie heeft hier eigenlijk de financiële ravage achtergelaten?
Pauzeknop ingedrukt
Op sociale media klonk het allemaal vriendelijk en kwetsbaar. “Soms is durven pauzeren het beste wat we kunnen doen om nadien gesterkt terug te keren,” schreef de Open VLD-burgemeester. Dat klinkt nobel, maar timing is alles in de politiek. En wie net na een reeks begrotingsgesprekken en net voor een zomerse sanering van miljoenen euro’s even uitcheckt, laat de stad met meer dan alleen een tijdelijk leiderschapsprobleem achter.
Wie de budgettaire puinhoop onder ogen ziet, vraagt zich vooral af hoe dat Gent in godsnaam zo diep in de rode cijfers is terechtgekomen. De schuldgraad flirt met gevaarlijke niveaus, investeringen worden teruggeschroefd, stadsdiensten moeten besparen, en zelfs de Gentse Feesten — ooit hét paradepaardje van het progressieve stadsbeleid — staan onder druk.
Wie heeft het geld uitgegeven?
Het huidige stadsbestuur is het resultaat van twee opeenvolgende paarsgroene legislaturen, eerst onder Termont (SP.A), dan onder De Clercq (Open VLD) – telkens met Groen als strategische partner en Vooruit als onmisbare coalitiepion. Een decennium lang werd Gent gepresenteerd als een “progressieve modelstad”. De stad van de vooruitgang, vergroening, fietsinvesteringen, participatieprojecten, cultuurinitiatieven, integratiedossiers, klimaatambities, “diversiteitsbeleid” en uiteraard een onstilbare honger naar gesubsidieerde projecten.
Allemaal mooi op papier. Maar al die mooie plannen moesten natuurlijk ook betaald worden. En liefst met geleend geld. De stadsschuld liep gestaag op. Tegenstanders werden weggezet als doemdenkers, terwijl men vrolijk verder bouwde aan het “Gent van morgen”.
Wel, morgen is vandaag geworden — en de rekening is gearriveerd.
Zieke timing?
De Clercq valt nu uit op een moment waarop leiderschap het hardst nodig is. Dat kan toeval zijn. Mensen worden ziek. Burn-outs kennen geen politieke agenda. Maar in de wandelgangen wordt toch met opgetrokken wenkbrauwen gekeken naar de conveniëntie van dit “doktersadvies”. Net nu de politieke storm zijn hoogtepunt bereikt, verdwijnt de kapitein van het schip richting ziekenboeg. En wie mag de communicatief moeilijke taak van besparingen uitleggen aan een woedende achterban, sociale organisaties en stadsdiensten? Inderdaad: de vervangers.
El-Bazioui van Groen zal met frisse moed het dossier voor zich uitschuiven. Dezelfde Groen die mee aan het roer zat van het financiële beleid dat Gent nu op de rand van het bankroet bracht. De ironie is stilaan ondraaglijk.
De stilte rond verantwoordelijkheid
Waar blijft de verantwoordelijkheid? Wie noemt de dingen bij naam? Gent staat niet zomaar in de problemen omdat de economie tegenzat. De financiële toestand is het gevolg van politieke keuzes, jarenlang verdedigd door partijen die nu plots het zwijgen kiezen of zich strategisch “out” laten verklaren.
Waar is de analyse van de foutenmarge? Waar is de erkenning van het beleid dat boven zijn stand leefde? Welke politicus zegt vandaag: “Wij hebben die put gegraven, en we laten het nu aan anderen over om hem dicht te gooien”? Voorlopig niemand.
Wat hebben we vandaag geleerd?
Gent zal deze zomer niet alleen zonder burgemeester moeten doorkomen, maar ook zonder duidelijke politieke rekenschap over tien jaar financieel avonturisme. De vraag die blijft hangen: wie is eigenlijk ziek — de burgemeester, of het beleid dat hem nu even “pauze” oplevert?
In een stad waar het geld op is, maar de vingerwijzingen pas beginnen, klinkt één waarheid luider dan ooit: iemand heeft deze put gegraven. Maar niemand wil erin afdalen.
(Foto: Gianni Barbieux/Photo News/Photo News)
