Honden zijn niet gevaarlijk. Hun baasjes soms wel.
Zaterdagmiddag, op een wandelpad langs een oude spoorlijn ten zuiden van Leeds. Rond half twee krijgt de politie van West Yorkshire een melding: ruzie op het voetpad, een man is gebeten door een hond.
Het 55-jarig slachtoffer wordt met ernstige verwondingen naar het ziekenhuis gebracht. Korte tijd later overlijdt hij. De politie pakt een eveneens 55-jarige man op, niet alleen op verdenking van moord, maar ook wegens het bezit van een gevaarlijke hond die niet onder controle was en op een openbare plaats letsel heeft veroorzaakt. De Duitse herder is in beslag genomen.
De hond krijgt de schuld, de mens heeft de verantwoordelijkheid
Zodra een hond iemand doodbijt, klinkt meteen de conclusie: “gevaarlijke hond”. Maar een hond heeft geen criminele intentie. Hij wordt niet 's morgens wakker met het plan in zijn kop om die dag iemand dood te bijten. Een hond heeft instincten. De mens heeft verstand — althans, dat is de bedoeling.
Een Duitse herder is een krachtig, intelligent werkdier. Dat maakt hem niet automatisch agressief. Het legt wel een zware verantwoordelijkheid bij de eigenaar. Wie met zo’n hond over een openbare wandelroute loopt, moet hem onder controle hebben. Niet meestal. Niet zolang er niemand in de buurt is. Altijd.
Een hond is geen statussymbool
Te veel mensen nemen een sterke hond zoals ze een auto kopen: omdat hij stoer staat. Een gespierde Duitse herder naast je op straat. Status. Imago.
Maar een hond is geen verlengstuk van je ego, geen wapen op vier poten en geen middel om anderen af te schrikken. Wie een dier neemt dat fysiek sterker is dan hijzelf, moet ook de gevolgen dragen als het misgaat. Achteraf zeggen dat je het “nooit had verwacht”, is geen excuus. Het is een bekentenis van nalatigheid.
“Hij doet niets” is de gevaarlijkste zin
De meest geruststellende — en tegelijk meest misleidende — woorden uit de mond van sommige baasjes: “Hij doet niets.”
Dat is ongeveer even overtuigend als iemand die met een geladen wapen rondloopt en zegt dat zijn vinger normaal niet aan de trekker komt. Een hond die nog nooit heeft gebeten, is geen garantie voor de toekomst. Een dier kan schrikken, zich bedreigd voelen of reageren op een ruzie, een hardloper of een andere hond. Daarom heet het verantwoordelijkheid. Niet: “Mijn hond is lief.”
Eén dode man, één duidelijke les
De feiten van dit incident worden nog onderzocht. Definitieve conclusies over het verloop van de ruzie zijn voorbarig. Maar één feit staat vast: er is een man dood.
De discussie over rassen, regelgeving of de vraag of Duitse herders “echt gevaarlijk” zijn, verandert daar niets aan. De meeste honden zijn gewoon honden. Het probleem zit bij de mensen die vergeten dat zij de baas zijn — en dat zij de gevolgen dragen als die baasschap faalt. Wie dat risico niet begrijpt, zou misschien beter geen hond nemen. En zeker geen hond die sterker is dan zijn eigen gezond verstand.
