Politie waarschuwt voor de nieuwste hype onder straatracers: de app TripRank.
TripRank is Strava voor idioten met een gaspedaal. Een wereldwijd klassement voor wie het hardst door je straat scheurt, met de flitspalen netjes op de kaart gezet. En in de kleine lettertjes? Daar staat, droogweg dat de app "gebouwd is voor verantwoordelijke bestuurders".
Er bestaat een bijzonder soort lafheid, en die heet: de disclaimer. Het is de kunst om iets verwerpelijks te bouwen, er grof geld mee te verdienen, en vervolgens in een klein grijs lettertype onderaan te schrijven dat je het eigenlijk allemaal niet zo bedoeld hebt. Sigarettenfabrikanten hebben het geperfectioneerd. Gokbedrijven leven ervan. En nu is er een app die het naar de openbare weg brengt.
De app heet TripRank. Je stapt in je auto, je opent de app, en die registreert alles: je route, je afstand, hoe je de bochten neemt, en vooral — met stip — hoe snel je rijdt. Bij het openen verschijnt een snelheidsmeter op je scherm en weerklinkt een ronkend motorgeluid. "Speed tracker", staat er. Veel duidelijker dan dat wordt een boodschap niet.
En dan, ergens weggemoffeld in de voorwaarden, staat het zinnetje dat alles verraadt: gebouwd voor verantwoordelijke bestuurders, houd je aan de snelheidslimiet, gebruik je telefoon niet tijdens het rijden. Het is het equivalent van een aansteker verkopen met het opschrift "niet bestemd om vuur te maken".
Een klassement voor wie het hardst door je straat scheurt
Laten we niet naïef doen over wat deze app is. Ze is geen ritregistratie. Ze is een wereldwijde competitie in te snel rijden, en dat zit ingebakken in haar hele architectuur.
Er is een globaal klassement — een leaderboard — waarin bestuurders van over de hele wereld strijden om de hoogste topsnelheid. Wie op een verlaten stuk snelweg 250 per uur aantikt, ziet dat prompt als een "zeer goede score" op zijn profiel verschijnen. Hoe sneller je rijdt, hoe meer punten, hoe hoger je klimt. Straatracers dagen elkaar uit over continenten heen, en de app deelt netjes shareable stat cards uit zodat je je waanzin meteen op sociale media kunt gooien.
En dan het detail waarbij je even stil wordt: de app duidt de flitspalen aan. Keurig, met kleurcodes, waarschuwt ze voor snelheidscamera's, roodlichtcamera's en trajectcontroles. Dat is geen veiligheidsfunctie. Dat is een kat-en-muis-spel met de politie, ingebouwd door de maker. Je krijgt punten voor snelheid én een kaart om te weten waar je ongestraft gas kunt geven. Het is alsof je een inbrekershandleiding verkoopt met de politiepatrouilles erin aangeduid, en er dan bij schrijft dat inbreken natuurlijk verboden is.
Vergelijk het met Strava, en zie het verschil
De makers en de fans verdedigen zich graag met de vergelijking: het is toch gewoon Strava, maar dan voor autorijders? Je registreert een prestatie, je deelt ze, je vergelijkt je met anderen. Wat is daar mis mee?
Verkeersinstituut Vias heeft daar het scherpste antwoord op gegeven, en het verdient herhaling. Strava moedigt mensen aan om te bewegen — te lopen, te fietsen, gezonder te leven. De prestatie die je daar deelt, is er een die je lichaam ten goede komt en niemand anders schaadt. Wie zijn tijd op een loopronde verbetert, brengt hooguit zichzelf buiten adem.
Maar wie zijn "score" op TripRank verbetert, doet dat op de openbare weg, tussen echte mensen. Tussen het gezin dat naar de zee rijdt. Tussen de fietser in de berm. Tussen de grootmoeder die de straat oversteekt. De prestatie die hier verheerlijkt wordt, is er een die alleen bestaat bij gratie van het levensgevaar dat ze voor anderen creëert. Dat is niet dezelfde app met een ander onderwerp. Dat is het omgekeerde morele universum.
Het verdienmodel is het gruwelijkste deel
En toch is de leaderboard nog niet het ergste. Het ergste is hoe er geld wordt verdiend, want daar toont de constructie haar ware gelaat.
Achter de virale opmars schuilt een marketingcampagne van zo'n 80.000 euro, en een verdienmodel dat jongeren letterlijk betáált om hun levensgevaarlijke ritten te filmen en online te gooien. Voor elke duizend views die zo'n filmpje haalt, valt er een schamele 0,60 dollar te rapen — 52 cent — tot een maximum van 434 euro per filmpje.
Denk daar even goed over na. Je wordt betaald, per view, om je eigen roekeloosheid te documenteren en te verspreiden. Je leven, en dat van iedereen op jouw weg, is de inzet. De opbrengst is 52 cent per duizend kijkers. Een mensenleven, afgeprijsd tot minder dan de waarde van een kauwgombal, uitbetaald in klikken.
En de voorwaarden voor die uitbetaling maken het compleet doorzichtig. Je profiel moet volgens een vast stramien opgebouwd zijn: een profielfoto van een sportwagen, een naam met "ride", "car" of "drive" erin, en — let op — in je bio moet je verplicht de indruk wekken dat je 21 bent en op een zware racemotor rijdt. Met andere woorden: de maker weet dondersgoed dat zijn publiek jonger is dan 21 en helemaal niet op zo'n motor rijdt. De verplichte fictie is een dekmantel. Ze is er niet om iemand te beschermen, ze is er om de verantwoordelijkheid te ontlopen wanneer er straks een minderjarige tegen een boom belandt.
De man achter het stuur van dit alles
Wie is de architect van deze machine? Een Serviër, Uros Mijajlovic, die het platform begin dit jaar ontwikkelde. Sinds januari 2026 op de markt, wereldwijd al zo'n 250.000 keer gedownload. Gratis te installeren, maar wie echt wil pronken in het klassement botst op een betaalmuur van 6 euro per maand of 35 euro per jaar.
Wat de wet zegt, en waarom dat niet volstaat
De federale politie en Vias slaan alarm, en de politie is duidelijk: hardrijders horen niet op onze wegen thuis. De straffen zijn er ook naar. Wie op de autosnelweg meer dan 40 kilometer per uur te snel rijdt, moet zich altijd voor de politierechtbank verantwoorden. Voor wie zijn rijbewijs nog geen twee jaar heeft — precies de doelgroep van deze app — geldt dat al vanaf 30 kilometer te snel. Boetes tot duizenden euro's, en altijd een rijverbod, van acht dagen tot vijf jaar.
Minister van Mobiliteit Jean-Luc Crucke (Les Engagés) laat weten dat zijn kabinet de zaak onderzoekt, samen met justitie. Het promoten van te snel rijden is "absoluut niet wenselijk", klinkt het. En daar heeft de man gelijk in, al is "niet wenselijk" wel een merkwaardig zacht woord voor iets wat neerkomt op het commercialiseren van doodslag met voorbedachten rade.
Laten we mekaar geen Liesbet noemen: de politie kan een pv opstellen wanneer ze een filmpje in handen krijgt, en dat is goed. Alleen komt die pv altijd achteraf. Ná de rit. Soms ná de crash. De wet dweilt hier met de kraan open, en de kraan zit in Servië, buiten het bereik van onze politierechtbank.
Waar het echt om draait
Dus nee, dit is geen spelletje, hoe hard de app ook haar best doet om er een van te maken met haar puntjes en haar klassementen en haar ronkende motorgeluidjes. Vias zei het met een zin die zou moeten blijven hangen: die jongemannen zien de straat als een game, maar er zijn échte mensen, en er kunnen échte doden en gewonden vallen.
Dat is het hele punt. In een videogame respawn je na een crash. Je begint gewoon opnieuw, het klassement wist zich, niemand bloedt. Maar de straat kent geen respawn. De grootmoeder die je op 200 per uur schept, staat niet weer recht bij het volgende level. Het gezin dat je van de baan rijdt, krijgt geen tweede leven bij de volgende poging om je score te verbeteren.
TripRank heeft van die fundamentele waarheid een verdienmodel gemaakt. Het verkoopt de illusie van een spel aan mensen die te jong zijn om het verschil met de werkelijkheid scherp te zien, en het dekt zich in met een disclaimer die niemand gelooft, de maker nog het minst.
"Gebouwd voor verantwoordelijke bestuurders." Het staat er echt.
En het is, van de eerste tot de laatste letter, de meest cynische zin die deze zomer geschreven is.
