Hypocrisie en politieke eigenliefde.
De Dag van de Arbeid anno 2025 was geen feest meer, maar een klassenstrijd onder kameraden. De linkerzijde is in staking tegen zichzelf – met de vuile was breed uitgesmeerd over de Grote Markt van Sint-Niklaas tot de betonnen loopgraven in Charleroi.
Rousseau: vuile handen in de modder, maar het roer stevig in de hand
Conner Rousseau, de gladgeschoren kapitein van Vooruit, stond op het spreekgestoelte in Sint-Niklaas met vuile laarzen en een ferme sneer richting Raoul Hedebouw. “Roepen aan de zijlijn is makkelijk,” brieste hij. “Maar wij zitten in de modder om de boel te redden. Wij nemen tenminste verantwoordelijkheid.” Alsof de modder zelf hem tot heilige had gekroond.
Rousseau stond daar, als de brave soldaat van de Arizonaregering, die met elke hervorming een beetje van het socialistische gedachtegoed overboord kiepert, maar wel met een hand op het hart belooft dat hij het doet "voor de mensen". “Zonder ons zou het erger zijn,” zei hij. Een zin die in élk politiek handboek onder het hoofdstuk 'excuses om afbraakbeleid te verkopen' staat afgedrukt.
Hedebouw: het rode vuur in de straat
Raoul Hedebouw was die bewering duidelijk meer dan beu. "Zonder Vooruit geen pensioenmalus, geen indextruken, geen aanval op de openbare diensten." Hedebouw legde de vinger op de wonde én draaide er stevig in rond. Zijn betoog was vlammend, zijn blik op scherp: Vooruit is geen rem op het rechtse beleid, maar het gaspedaal ervan.
De PVDA had het plein van de arbeider op 1 mei symbolisch omgedoopt tot een oorlogszone. Niet tegen de klassenvijand in driedelig pak, maar tegen de 'linkse' collaborateurs met een knoopje van de PS of een pin van Vooruit op de revers. “De mensen pikken het niet meer,” klonk het. “Zij willen strijd, geen slappe compromissen.”
De vakbond: één been binnen, één voet tegen de schenen
Alsof het nog niet genoeg was, kreeg Rousseau er ook van langs vanuit eigen rangen. ABVV-kopstuk Bert Engelaar - traditioneel een kameraad in de strijd - gaf de voorzitter van Vooruit lik op stuk. “Ze noemen het hervormen. Wij noemen het afbreken,” sprak Engelaar tegen een publiek van rode mandatarissen die even met hun voeten onder hun stoel schoven.
De vakbond klonk alsof ze de echtscheidingspapieren al ondertekend hadden. Rousseau bleef koel: “Wij knokken op sociaal verantwoorde manier. En ja, ook de rijken zullen moeten betalen.” Alsof die plots wakker liggen van wat Vooruit zegt, laat staan beslist.
Groen: de brave leerling met een protestbord
Voor Groen – juist die partij is er ook nog – is 1 mei dit jaar allesbehalve feestelijk. “Zelfs met socialisten in de regering staan onze arbeidsrechten onder druk,” fulmineerde partijvoorzitter Bart Dhondt. Hij hekelde de “sociale afbraak” van De Wever en co, en schaart zich openlijk achter de protestbewegingen van de voorbije maanden.
“Voor deeltijdse werkers, leerkrachten, ambtenaren en iedereen die zijn pensioen ziet krimpen: dit is geen hervorming, dit is afbraak.” Dhondt noemde de Dag van de Arbeid “meer dan ooit een strijddag” — en hij beloofde dat Groen zich verzet. Maar zal Groen de kiesdrempel nog halen bij de volgende verkiezingen?
De rest: vuurwerk van rechts met een regen van verwijten
Valerie Van Peel, kersvers N-VA-voorzitster, nam ook het woord. Niet op een arbeidersplein, maar op sociale media. Daar riep ze op tot “samenwerken” om de sociale zekerheid te redden. Wat ze bedoelde was: slopen wat scheef staat en besparen tot het kraakt – maar dan in nette volzinnen. “Geld uitdelen is makkelijk, hervormen is moedig.” Het soort zinnen die je ook op koffiemokken van consultants vindt.
MR-voorzitter Bouchez tenslotte, stond op een podium in Charleroi en viel met liefde aan. “Solidariteit is als de liefde. Het vraagt inzet van twee kanten.” Ondertussen wil hij de werkloosheidsuitkering beperken en het OCMW mensen ‘begeleiden’ zodra ze uit de boot vallen. Liefde met voorwaarden dus. Of eerder een sociaal pre-paid abonnement.
Eén mei is dood, leve 1 mei
De Dag van de Arbeid had een feest van eenheid moeten zijn. Wat we kregen, was een moddergevecht op links, een propagandashow op rechts, en een vakbond die op het punt staat de tent af te breken. Wie dacht dat links zichzelf wel zou heruitvinden? Think again. Wie niet vecht voor zijn idealen, krijgt ze als verwijt terug.
(Foto AI/ P-magazine)
