We spelen even ‘Wie is het’? We zoeken een Brits automerk dat al een eeuwigheid geleden van het toneel verdween, vooral bekend werd met een grote driedeurs GT en voor zijn motoren liever aan de andere kant van de Atlantische Oceaan ging winkelen. Nog een tip: zijn bekendste model had achteraan zoveel glas dat je er met wat goede wil tomaten in kon kweken. Al een idee?
Nieuwe automerken hebben we tegenwoordig genoeg. Om de paar weken duikt er wel eentje op waarvan de naam klinkt als een nieuw Chinees telefoonmerk en waarvan het eerste model, hoe kan het ook anders, een elektrische SUV met een enorm scherm en 23 rijhulpsystemen is. Een oud merk uit de geschiedenisboeken halen en opnieuw auto's laten bouwen, gebeurt een stuk minder vaak.
En al helemaal wanneer dat merk Jensen heet. De Britten zijn namelijk terug en ze hebben meteen hun beroemdste naam afgestoft: de Interceptor. Wie de oorspronkelijke auto kent, zal in het nieuwe model behoorlijk wat vertrouwde trekjes ontdekken, zonder dat Jensen zich er gemakkelijk vanaf heeft gemaakt door gewoon een klassieker te scannen en er ledlampen op te schroeven.
De oorspronkelijke Interceptor verscheen in de jaren zestig en was een heerlijk vreemde mengeling van Europese elegantie en Amerikaanse spierballen. Jensen bouwde een grote, comfortabele GT, maar had kennelijk weinig zin om zelf een ingewikkelde krachtbron te ontwikkelen en haalde daarom dikke V8's bij Chrysler. Veel cilinderinhoud, veel koppel en waarschijnlijk een tankstation dat je bij naam kende: soms hoeft autotechniek niet ingewikkelder te zijn dan dat.
Ook het design werd iconisch, vooral dankzij de gigantische gebogen achterruit die bijna de volledige achterkant van de auto vormde. Het was een GT waarmee je met vier personen en bagage op reis kon.
Die ingrediënten probeert de nieuwe Interceptor opnieuw samen te brengen. We zien weer een forse driedeurs met een lange neus, een opvallend ruime glaspartij achteraan en de kenmerkende vinvormige C-stijl. De smalle ledverlichting vooraan verwijst dan weer naar de vier koplampen van het origineel, al moet je daarvoor misschien iets langer kijken dan voor die enorme glazen kont.
Maar de leukste verwijzing naar vroeger zie je helemaal niet. Die hoor je hopelijk. Want terwijl ongeveer de halve auto-industrie tegenwoordig probeert om nog een paar kilometer extra uit een batterij te persen, is Jensen opnieuw de Atlantische Oceaan overgestoken om een geschikte V8 te zoeken. Ditmaal niet bij Chrysler, maar bij General Motors, waar ze blijkbaar nog iets van 6,8 liter op een rek hadden liggen.
Daar heeft Jensen vervolgens een supercharger op gezet en het geheel zo grondig aangepakt dat de voorlopig getoonde Interceptor GTX 960 pk naar de achterwielen stuurt. Alsof dat nog niet voldoende is om maandelijks een set Michelin Pilot Sports op te roken, zegt het merk dat vermogens tot 1.200 pk mogelijk zijn.
Voor alle duidelijkheid: we hebben het hier nog altijd over een grote Britse GT met achterwielaandrijving, niet over een Le Mans-prototype waarmee iemand per ongeluk de openbare weg is opgereden.
Al moeten we dat laatste misschien nuanceren, want de cijfers die Jensen momenteel deelt, horen bij de Interceptor GTX, een raceversie die met zijn spoilers en andere aerodynamische toevoegingen behoorlijk nadrukkelijk laat zien dat hij niet bedoeld is om rustig op zondagochtend croissants te gaan halen. Tenzij je bakker natuurlijk aan de Nürburgring woont.
Naast die GTX moeten er gelukkig ook straatlegale versies komen, al houdt Jensen daar voorlopig nog behoorlijk wat informatie over achter de hand. We weten nog niet hoeveel vermogen de gewone Interceptor precies krijgt, hoe snel hij wordt of hoeveel je ervoor op tafel moet leggen. Ook een concrete datum waarop de eerste productieauto's daadwerkelijk de weg op gaan, ontbreekt nog.
Dat laatste is niet helemaal onbelangrijk, want voorlopig kijken we dus vooral naar prototypes en mooie plannen. Jensen bestaat als naam al opnieuw via het moderniseren en restaureren van klassieke auto's, maar de stap van een spectaculair prototype naar een echte serieproductie is er eentje waar in het verleden al meer herboren automerken hun nek over hebben gebroken.
Toch hopen we dat het deze keer lukt, want tussen al het elektrische geweld van vandaag voelt het bijna verfrissend ouderwets aan. Een Britse GT met een lange motorkap, drie deuren, een gigantische achterruit en een Amerikaanse V8 van 6,8 liter is ongeveer het tegenovergestelde van wat een vergadering met duurzaamheidsmanagers anno 2026 waarschijnlijk zou opleveren.
