Volgens het comité gebeurt dat onder toezicht en voorwaarden: hoezo ‘toezicht’?
Je zal maar een afspraak hebben gemaakt met de Tiense gynaecoloog met de losse polletjes. Dan ga je als vrouw toch niet met een gerust hart met je benen in die beugels liggen!? De man, die vorige week nog voor acht dagen werd geschorst na een klacht over aantasting van de seksuele integriteit, mag zijn werk hervatten. De Nederlandstalige Kamer van de Toezichtscommissie heft de schorsing op, al moet hij zich voortaan aan een pakket strenge voorwaarden houden. Dat meldt minister van Volksgezondheid Frank Vandenbroucke. Voor de slachtoffers en hun advocaat voelt de beslissing echter als een kaakslag.
Een patroon dat niet meer te negeren valt
Het begon met één klacht en zwol al snel aan tot een dossier dat als een donderwolk boven het zorgsysteem hangt. Het Meldpunt Grensoverschrijdend Gedrag ontving inmiddels zeker 250 meldingen, en bij het parket lopen drie strafklachten. Toch beslist de Toezichtscommissie dat de arts, in afwachting van verder onderzoek naar zijn fysieke en psychische geschiktheid, opnieuw mag consultaties uitvoeren.
Volgens het comité gebeurt dat onder toezicht en voorwaarden — maar dat neemt de scherpe kantjes van de kritiek allerminst weg. Onder toezicht? Hoe moeten we ons dat voorstellen? Kom er iemand meekijken?
Strenge voorwaarden… die eigenlijk vanzelfsprekend horen te zijn
Voor de gynaecoloog gelden nu beperkingen die in essentie lezen als een handleiding voor elementair professioneel gedrag:
- Geen nieuwe patiënten
- Patiënten moeten worden geïnformeerd dat ze een vertrouwenspersoon mogen meenemen
- Uitgebreide toelichting vooraf bij elk onderzoek
- Schriftelijke toestemming bij delicate handelingen
Worden deze voorwaarden geschonden, dan riskeert de arts alsnog een nieuwe schorsing of het intrekken van zijn visum.
Het Heilig-Hartziekenhuis in Tienen, waar hij consultaties hield, laat weten dat de man niet mag terugkeren zolang het onderzoek loopt. De minister benadrukt dat de beslissing volledig bij de Toezichtscommissie ligt en dat het dossier strikt verder wordt opgevolgd.
“Hoeveel meldingen zijn er nodig?”
Advocate Sanne De Clerck, die tien slachtoffers vertegenwoordigt, reageert scherp. Voor haar is het onbegrijpelijk dat iemand met zoveel verontrustende meldingen op zijn naam opnieuw zijn beroep mag uitoefenen — zelfs al is dat onder voorwaarden.
De verhalen van haar cliënten gaan terug tot 2007 en lopen tot 2024, een tijdspanne die suggereert dat de problemen structureel zijn. De voorwaarden die de arts nu moet naleven, noemt ze “elementaire regels die vanzelfsprekend zouden moeten zijn”. Dat patiënten nu expliciet worden aangemoedigd een vertrouwenspersoon mee te nemen, voelt voor haar als een verdere belasting voor de vrouwen zelf: zij moeten zich blijkbaar beveiligen tegen hun eigen zorgverlener.
Een systeem dat opnieuw onder druk staat
De zaak legt nogmaals een pijnpunt bloot: wie waakt er daadwerkelijk over patiëntenveiligheid als interne meldpunten jarenlang signalen laten liggen? Dat interne structuren “te beschermend” werkten, werd eerder al vastgesteld. Hoe het komt dat iemand met zo’n omvang aan meldingen zo lang kon blijven werken, blijft een vraag die de sector niet langer kan negeren.
Dit dossier is nog lang niet afgesloten — en het vertrouwen in het controlesysteem staat opnieuw onder zware druk.
(Foto: Pixabay)
