Belofte maakt schuld, maar niet in de politiek.
Een radeloze premier Bart De Wever zoekt zijn tien miljard euro extra zoekt alweer het gevoelige luik van de sociale zekerheid: de pensioenen. Hoewel daar de voorbije jaren al stevig in gesnoeid is, blijkt De Wever zijn coalitiepartners te hebben gevraagd om bijkomende pistes te verkennen, zo lezen we in ‘Het Laatste Nieuws’. Zelfs een snellere invoering van de pensioenmalus en een verscherping voor ambtenaren liggen terug op tafel.
De beloofde rust voor gepensioneerden blijkt van korte duur
“Bij de pensioenen valt niets meer te rapen.” Met die woorden probeerden Conner Rousseau (Vooruit) en Vincent Van Peteghem (CD&V) eerder nog de gemoederen te bedaren. De boodschap was duidelijk: de pensioenhervorming die vanaf 1 januari in werking zou treden, moest de laatste grote ingreep zijn. Maar die belofte brokkelt nu snel af.
Volgens bronnen binnen de regering wil De Wever in één beweging zijn begrotingsplan en de meerjarenhervorming afronden — en dat betekent dat alle pistes opnieuw openliggen. Zolang de federale meerderheid geen eensgezindheid bereikt over indexaanpassingen of hogere bijdragen van de sterkste schouders, zal de premier blijven kijken naar de uitgavenzijde. En dat betekent: opnieuw richting pensioenen.
De malus duikt weer op
Een van de scenario’s die circuleren, is het versneld optrekken van de pensioenmalus. Die sanctie — een korting op het pensioenbedrag voor wie te vroeg stopt met werken — zou sneller oplopen tot 5 procent. Ook het meetellen van ziektedagen in de berekening van het vervroegd pensioen blijft een twistpunt.
Vooral aan Vlaamse zijde klinkt dat men “de hervorming grondiger moet durven aanpakken”. De N-VA beschouwt het pensioendossier al langer als het toonbeeld van Belgische inertie: te duur, te complex en te weinig gericht op de echte loopbaaninspanningen. Maar bij Vooruit en CD&V klinkt de frustratie luider dan ooit. “Er is een grens aan wat je nog kan afnemen van mensen die hun leven lang gewerkt hebben”, zegt een regeringsbron.
De Wever onder druk, ook binnen eigen kamp
De premier moest donderdag in de Kamer erkennen dat zijn begrotingswerk “nog niet klaar” was. Daarmee zette hij zichzelf onder druk — en tegelijk zijn regering. Want terwijl de oppositie hem verwijt dat hij “zonder plan” bestuurt, wijst De Wever op de verantwoordelijkheid van de anderen. Wie niet wil raken aan de index of hogere belastingen, moet volgens hem ook kunnen zeggen waar het geld wél vandaan moet komen.
Dat verklaart waarom de pensioenen plots weer in beeld zijn. Niet omdat De Wever daar politiek garen bij spint, maar omdat het op korte termijn een zichtbaar budgettair effect oplevert — precies wat Europa tegen eind oktober verwacht.
Een politiek risico van formaat
Toch is het een riskante gok. Dinsdag trokken nog duizenden mensen de straat op om te protesteren tegen de eerdere besparingsgolf. Een nieuwe aanval op de pensioenen, zelfs al gaat het om technische bijsturingen, dreigt die onrust te doen escaleren.
Binnen de coalitie wordt dan ook gefluisterd dat de premier “op de rand van overmoed” balanceert. De pensioenen zijn electorale nitroglycerine: één verkeerde beweging, en de hele constructie kan ontploffen.
(Foto: PD)
