De Wever maakt van de begroting een kookprogramma, de Belg betaalt de ingrediënten.
Wist je dat Tiramisu niet zomaar de naam van een dessert is, maar letterlijk betekent: "Trek me omhoog" of "Beur me op". Tira = trek, mi = mij, su = omhoog. De keuze van Bart De Wever om 10 miljard euro als een opkikkertje voor te stellen, is smakeloos. We kunnen ons overigens moeilijk voorstellen dat 10 miljard een dessertje zou zijn.
Hoe dan ook, wanneer een premier over miljarden euro's praat alsof hij een dessert bestelt, is er iets grondig mis. Bart De Wever heeft er een gewoonte van gemaakt om de zwaarste politieke dossiers te verpakken in woordspelletjes, culinaire metaforen en Latijnse spreuken. Grappig? Misschien voor hem. Voor de belastingbetaler is het vooral een bijzonder slechte mop.
Van Latijn naar tiramisu
Alea iacta est. The proof of the pudding is in the eating. En nu dus een tiramisu.
Bart De Wever beschikt onmiskenbaar over een talenknobbel en een zwak voor historische en literaire verwijzingen. Alleen lijken die steeds vaker te dienen als glazuur over bijzonder pijnlijke beslissingen.
Want achter die luchtige beeldspraak schuilt deze keer geen onschuldige politieke discussie, maar een besparingsoperatie van liefst 10 miljard euro.
Tien miljard.
Een bedrag waar de gemiddelde Belg zich nauwelijks iets bij kan voorstellen, maar waar de premier met een bijna achteloze vanzelfsprekendheid over spreekt.
Besparen is geen cabaret
De Wever noemt de begroting een tiramisu met laagjes die voor elke regeringspartij iets lekkers bevatten.
Alleen is het verschil met een echt dessert dat uiteindelijk niet de ministers, maar de burgers de rekening betalen.
Wie de voorbije maanden het nieuws volgde, zag de ingrediënten al op tafel verschijnen: een strengere pensioenhervorming, besparingen in de sociale zekerheid, discussies over nieuwe belastingen en een begroting die steeds verder uit het lood hangt.
Dat is geen recept voor een Italiaans dessert.
Dat is een operatie waarbij duizenden gezinnen de gevolgen zullen voelen.
Miljarden lijken plots monopolygeld
Nog opvallender is de nonchalance waarmee de bedragen blijven oplopen.
Eerst ging het over 7,7 miljard euro. Enkele dagen later maakt de premier daar doodleuk 10 miljard van.
Alsof het verschil van meer dan twee miljard euro een detail is.
Alsof iemand aan tafel zei: "Ach, doe er nog wat mascarpone bij."
Voor gewone gezinnen betekent twee miljard euro een onvoorstelbare som. In de Wetstraat lijkt het vooral een afrondingsverschil.
De regeringspartij die België zou afbouwen...
Er zit nog een wrange ironie in het verhaal.
Jarenlang beloofde de N-VA dat België te duur, te log en onbestuurbaar was. De federale staat moest worden afgebouwd.
Vandaag leidt dezelfde partij de federale regering en probeert ze met besparingen van 10 miljard euro precies die Belgische staatsstructuur overeind te houden.
Confederalisme lijkt intussen ingeruild voor crisisbeheer.
De slogan van toen oogt steeds meer als een verkiezingsaffiche die na de stembusgang netjes in de vuilnisbak is beland.
Humor heeft zijn grenzen
Ook op de NAVO-top kon De Wever het niet laten om een kwinkslag boven te halen. Hij grapte dat Donald Trump na de 4-1-nederlaag van de Verenigde Staten tegen de Rode Duivels wellicht met een slecht humeur aan de onderhandelingstafel zou verschijnen.
Prima.
Humor hoort bij politiek, als blijkt humor en politiek niet compatibel.
Maar er bestaat een verschil tussen een kwinkslag op een diplomatiek moment en een premier die begrotingsbloedbaden verpakt alsof hij een kookprogramma presenteert.
Wie miljarden euro's bespaart, pensioenen hervormt en gezinnen vraagt opnieuw in te leveren, hoeft geen tiramisu op te dienen.
Die moet gewoon eerlijk zeggen wie de rekening betaalt.
En misschien is dat precies waar de flauwe metaforen voor dienen: zodat niemand te lang stilstaat bij de bittere nasmaak.
(Fotomontage : Didier Lebrun/Photonews)
