Quintin en Diependaele spelen politieke pingpong.
Wie vandaag via Brussels Airport reist, moet niet alleen zijn paspoort, maar ook zijn geduld bovenhalen.
De lange wachtrijen aan de grenscontrole zijn geen tijdelijk incident, maar het voorspelbare gevolg van een probleem dat al meer dan tien jaar aansleept. Reizigers staan soms uren aan te schuiven, missen aansluitingen en beginnen hun verblijf in België met een les in institutionele inefficiëntie.
Voor een land dat zichzelf graag profileert als hoofdstad van Europa is dat een pijnlijk visitekaartje.
Iedereen waarschuwde, niemand handelde
Al jaren luiden vakbonden en luchthavenuitbater de alarmbel. Meer personeel werd beloofd. Extra agenten zouden worden aangeworven. Automatische paspoortpoorten moesten de redding brengen.
Zoals wel vaker in België bleef het vooral bij plannen, powerpointpresentaties en persberichten.
De realiteit is dat de grenscontrole vandaag nog altijd met te weinig mensen én in een te krappe infrastructuur werkt.
Quintin en Diependaele lijken het leuk te vinden
Federaal minister van Binnenlandse Zaken Bernard Quintin wijst op het tekort aan loketten. Volgens hem kan de federale politie alleen efficiënt werken als de luchthaven extra controleposten bouwt.
Daarmee belandt de bal automatisch in het kamp van de Vlaamse regering, want Vlaanderen is de grootste aandeelhouder van Brussels Airport.
Vlaams minister-president Matthias Diependaele benadrukt dan weer dat de luchthaven cruciaal is voor de economie.
Met andere woorden: iedereen erkent het probleem, maar niemand voelt zich als eerste verantwoordelijk.
Niet alleen te weinig personeel, ook een infrastructuur uit een ander tijdperk
Zelfs met extra agenten blijft het probleem bestaan als de infrastructuur een flessenhals vormt.
Aan de grenscontrole zijn slechts enkele loketten beschikbaar. Op piekmomenten landen tegelijk meerdere intercontinentale vluchten, waardoor duizenden passagiers zich in dezelfde smalle doorgang ophopen.
De invoering van biometrische controles maakte de procedure bovendien trager en complexer.
Technologie moest de oplossing zijn, maar werd zonder voldoende voorbereiding een extra obstakel.
Brussels Airport plant vluchten alsof capaciteit onbeperkt is
Ook de luchthavenuitbater ontsnapt niet aan kritiek.
Door te veel langeafstandsvluchten op hetzelfde moment te laten landen, wordt de druk op de grenscontrole maximaal opgevoerd. Economisch begrijpelijk, operationeel onverantwoord.
Het resultaat is voorspelbaar: reizigers stranden in wachtrijen die meer weg hebben van een menselijke file dan van een moderne luchthavenervaring.
België verwelkomt de wereld met chaos
Voor buitenlandse bezoekers vormt Brussels Airport vaak de eerste kennismaking met ons land.
Wat zij te zien krijgen, is geen efficiënt georganiseerd knooppunt, maar een institutioneel steekspel waarbij federale en Vlaamse politici elkaar de zwartepiet toeschuiven.
Intussen staan gezinnen, zakenreizigers en toeristen letterlijk stil.
Dus?
Brussels Airport is al jaren een zorgenkind, en de politiek gedraagt zich als een ruziënd ouderpaar
De wachtrijen aan de grenscontrole zijn geen technisch probleem, maar het tastbare bewijs van een overheid die al jaren achter de feiten aanholt.
Te weinig personeel. Te weinig infrastructuur. Te weinig coördinatie.
En vooral: te weinig verantwoordelijkheidszin. Te Belgisch dus.
(Foto: Shutterstock)
