Probeert onze premier de aandacht af te leiden om zijn blazoen op te poetsen?
In tijden waarin de wereld walgt van oorlogsbeelden en kraakt van morele verontwaardiging, stuurt onze premier zonnige selfies en olijke kiekjes van zijn Afrikaanse avonturen. Zijn coalitiepartners eisen met aandrang een federale ministerraad over Gaza en ondertussen serveert de baas van het land vanuit Zuid-Afrika kwistig kiekjes van leeuwen, krokodillen en zichzelf in volle zipline-glorie.
Cocktailcommunicatie
Op zich is er niets mis met vakantie. Integendeel: De Wever mag als mens, als vader, als echtgenoot, gerust even op adem komen. Maar als premier is er méér dan ademruimte vereist: er is verantwoordelijkheidszin, discretie en – in tijden van oorlog – communicatie met inhoud. En dus rijst de vraag of het wel zo verstandig is dat de eerste minister zich in het hart van een wereldwijde humanitaire crisis laat herleiden tot een vakantievierende influencer?
Voor een regering die zichzelf graag presenteert als ernstig, kordaat en verantwoordelijk, komt dit neer op een perceptionele zelfdestructie in openlucht. Of beter: in de savanne. Zijn coalitiegenoten zwijgen niet – Vooruit, CD&V en Les Engagés pleiten publiekelijk voor actie. Burgemeesters spreken zich uit. Frankrijk en veertien andere landen bereiden diplomatieke erkenning van Palestina voor. België wacht op de terugkeer van de premier. En die lijkt op dit moment eerder bekommerd om de volgende Instagramwaardige achtergrond.
Vergeten wij wie hier premier is?
De situatie op het terrein is nochtans niet gestabiliseerd. De beelden van ondervoede kinderen in Gaza en vrijgegeven Israëlische gijzelaars blijven binnenstromen. België deed – zij het symbolisch – eindelijk iets: de luchtmacht dropte voor het eerst hulpgoederen boven Gaza. Ziezo, geweten gesust. Een stap, zeker, maar geen reden om het politieke debat op pauze te zetten tot half augustus.
De premier zelf liet in het verleden wel degelijk blijken geraakt te zijn door oorlogsleed. Zijn bezoek aan Boetsja was oprecht, zijn tranen daar werden niet in scène gezet. Maar in de Wetstraat telt emotie pas wanneer die wordt omgezet in actie. Anders blijft ze hangen als goedkope pathetiek, of – erger nog – als camouflagemateriaal voor een ongemakkelijke realiteit.
Kwestie van afleiding?
De timing van De Wevers vakantiecommunicatie is niet alleen ongelukkig, maar roept ook strategische vragen op. Wil hij écht tonen dat hij boven de zaken staat? Of leidt hij de aandacht bewust af van de binnenlandse realiteit – waar zijn partij sinds de verkiezingen de toon zet van een financieel schrikbewind dat steeds meer Vlamingen de adem beneemt?
Wie ‘kijk eens, ik sta bij een leeuw’ roept, laat minder ruimte voor ‘kijk eens, ik voer een soberheidsbeleid dat pijn doet in alle lagen van de bevolking’. Wie zijn moeder tagt in een bungeesprong, doet misschien vergeten dat zijn begrotingstekort richting afgrond tuimelt. Maar vergis je niet: de kiezer vergeet niet wie zwijgt als er om spreken wordt gevraagd.
Tijd voor radiostilte?
De premier moet zich geen excuses aanbieden voor zijn vakantie. Maar misschien is het tijd om zijn Afrikaans plezier alleen te delen met zijn familie. Geen zonovergoten kiekjes meer. Geen gevatte onderschriften bij kiekjes met katachtigen. Even geen bungee-politiek, maar de eenvoud van discretie.
Wie als leider kiest om níét te reageren op hongersnood en geopolitieke instabiliteit, moet minstens beseffen dat het delen van luchtige beelden niet langer onschuldig is. Misschien geniet Bart De Wever écht van zijn vakantie. Misschien is het oprecht. Maar misschien, heel misschien, zou dat genot beter zonder voer voor ‘de boekskes’ verlopen. En mét de nodige voorbereiding op het gesprek dat straks toch zal moeten volgen.
Want wie de stilte als strategie kiest, moet zich er ook naar gedragen. Zeker als premier.
(Foto's: AI-P-magazine/Instagram)
