Regeringspartijen vliegen elkaar in de haren over abortus. De premier wilde rust voor de begroting. Hij krijgt een nieuwe rel.
Op het moment dat premier Bart De Wever alle politieke energie nodig heeft om een begrotingsgat van miljarden euro's dicht te rijden, dreigt zijn regering zich vast te rijden in een dossier waarvan iedereen wist dat het vroeg of laat zou ontploffen: abortus.
Het begon als een discussie over een uitbreiding van de wettelijke termijn, maar ontaardde in een schaamteloze krachtmeting tussen regeringspartijen die elkaar steeds minder lijken te vertrouwen. Veto's, verwijten, dreigementen en volgens De Wever zelf zelfs "verbale knokpartijen": de sfeer binnen Arizona lijkt steeds meer op een familieruzie waarbij niemand nog weet waar de ruzie eigenlijk begonnen is.
De begroting wacht, de ruzie niet
De timing kon moeilijk slechter.
De regering moet de komende maanden miljarden besparen. Europa kijkt mee. De schuldenberg groeit. De economische vooruitzichten worden niet beter. Normaal zou elke minuut politieke aandacht naar de begroting moeten gaan.
Maar in Brussel werkt het blijkbaar anders.
Dat abortus de agenda domineert, is niet alleen een politiek probleem. Het toont ook hoe broos deze coalitie werkelijk is.
Vooruit vertrouwt CD&V niet meer
De lont zit bij minister van Justitie Annelies Verlinden. Haar voorstel om de abortustermijn op te trekken van twaalf naar veertien weken ligt al langer op tafel.
Voor Vooruit, MR en Les Engagés gaat dat echter niet ver genoeg. Zij wilden achttien weken en gingen eerder akkoord met een compromis omdat er ook vooruitgang zou komen in andere ethische dossiers, zoals draagmoederschap en euthanasie bij dementie.
Volgens de socialisten gebeurt daar vandaag veel te weinig.
Achter de schermen groeit het vermoeden dat CD&V de hele operatie vertraagt omdat de partij zich fundamenteel ongemakkelijk voelt bij verdere ethische hervormingen.
Officieel ontkent CD&V dat. Maar in de Wetstraat is perceptie vaak belangrijker dan de waarheid.
De Wever verliest de controle
Vooruit dreigt nu haar parlementsleden vrij te laten stemmen over oppositievoorstellen die de abortustermijn optrekken naar achttien weken.
Dat lijkt technisch.
Dat is het niet.
Want als regeringspartijen samen met de oppositie wetten beginnen goedkeuren, ontstaat een gevaarlijk precedent. Dan verschuift de macht van de regering naar toevallige meerderheden in het parlement.
Voor een premier is dat ongeveer hetzelfde als ontdekken dat de kinderen zelf beginnen beslissen wanneer ze naar bed gaan.
De Wever probeerde de gemoederen al te bedaren en riep op om de "verbale knokpartijen" te stoppen. Maar wie dat moet vragen, geeft eigenlijk al toe dat de situatie uit de hand loopt.
De eeuwige Belgische ziekte
Het meest opmerkelijke blijft misschien de prioriteit die opnieuw zichtbaar wordt.
België moet miljarden besparen.
De overheid zoekt wanhopig naar geld.
Werkgevers, werknemers en belastingbetalers wachten op duidelijkheid.
Maar in plaats van een regering die zich als één blok op de begroting stort, krijgen we alweer een episode van de Belgische klassieker: partijen die elkaar gijzelen met dossiers die niets met de financiële toestand van het land te maken hebben.
Iedereen verdedigt zijn ideologische vlag.
Niemand lijkt nog het volledige schip te besturen.
En terwijl Arizona intern vecht over abortus, tikt de begrotingsklok gewoon verder.
Onverbiddelijk.
(Foto: Philip Reynaers/Vincent Duterne/Bert Van Den Broucke /Photo News)
