Boudry beschuldigt VRT van censuur: “Ik zag een mail die ik nooit had mogen zien.”

Er was een tijd dat sociale controle vooral iets was van kleine dorpen. De buurvrouw die achter haar gordijn zag wie er te laat thuiskwam, de wijkagent die wist wie waar woonde, en een burgemeester die op café nog zelf hoorde wat er in de gemeente leefde. Vandaag ziet sociale controle er heel anders uit. Ze hangt niet meer achter gordijnen, maar aan lantaarnpalen. Ze zit in apps, databanken, trajectcontroles en meldpunten. Ze komt in de vorm van een automatische brief in je bus, een boete die al berekend werd voor je wist dat je iets fout deed, of een camera die je nummerplaat leest terwijl je gewoon naar de supermarkt rijdt.

Er is een nieuw soort ordehandhaving opgestaan. Geen uniformen, geen flitsende zwaailichten, geen zware laarzen die trappen tegen deuren. De nieuwe politie draagt sneakers, werkt in coworking spaces, en heeft als wapen geen matrak maar het algoritme. Hun badge? Een blauw vinkje. Hun missie? Officieel: het beschermen van de waarheid. In de praktijk: het bepalen welke waarheid zichtbaar mag blijven.

Connor Rousseau heeft op de tenen getrapt van de Verenigde Staten. In een video vergeleek hij de Amerikaanse president Donald Trump en diens “privéleger” ICE met de nazi’s en Hitler. Daarvoor zou Rousseau nu zijn excuses moeten aanbieden, anders dreigt een inreisverbod. Rousseau is niet van plan dat te doen: “Ik hoop dat we in België onze vrije meningsuiting toch nog mogen bewaren.” Al is het misschien net daar waar het schoentje knelt.

Jongeren in Noord-Korea kunnen zware straffen krijgen voor het consumeren van Zuid-Koreaanse media. Het regime van Kim Jong-un heeft strikte maatregelen ingesteld tegen het kijken naar K-pop en series zoals 'Squid Game'. De straffen variëren van werkkampen tot de doodstraf, waarbij corruptie een rol speelt.

“Niets is geheel waar, en zelfs dat niet.”

Daar gaan we weer. Opnieuw fraude. Opnieuw veroordeling. Opnieuw een verpleegster die het systeem leegmelkt alsof het een persoonlijke spaarrekening is. En opnieuw blurren sommige redacties haar snoet en schrijven ze niet haar volledige naam. Voor de derde keer veroordeeld, maar blijkbaar nog steeds te gevoelig om voluit te benoemen.

Waar eindigt privacy, waar begint vrije meningsuiting, en waar eindigt de humor?

Vrijheid van meningsuiting is het fundament van onze sterke en levendige democratie, schreef Ursula von der Leyen daags voor kerst op sociale media. We zijn er trots op, verzekerde ze ons. En we zullen die beschermen.

Een tijd geleden gaf Facebook toe wat velen al lang vermoedden: tijdens de coronaperiode werd het platform ‘gestuurd’ om negatieve berichtgeving over vaccins, maatregelen en beleid te onderdrukken.

In Heist-op-den-Berg is tijdens een uitverkoop van de bibliotheek besloten geen boeken met Zwarte Piet aan te bieden, wat tot politieke ophef leidde.

Na decennia in de kelder trekt de controversiële kunst van Liliane Vertessen opnieuw de aandacht in Turnhout, ditmaal als een peepshow.

Zoals steeds, komt er wat nuance bij kijken.

Over de gevaren van desinformatie: “De overheid moet zich hier vol op smijten”

‘Ga jij mond maar eens met zeep wassen.’

Malta moet op bevel van organisatie songfestivalnummer aanpassen wegens te schunnig.

Tijdens de coronaperiode was er één gouden regel: volg de wetenschap. Althans, de wetenschap die werd goedgekeurd door overheden, factcheckers en sociale mediaplatformen. Wie ook maar een millimeter afweek van het officieel verkondigde narratief, werd gecanceld, belachelijk gemaakt en in het beste geval weggelachen als een complotdenker. Maar wat blijkt nu? Heel wat van die zogezegde complottheorieën bleken later gewoon de waarheid te zijn. En nu, met de komst van de nieuwe Arizona-coalitie in België, zien we hetzelfde scenario zich opnieuw afspelen. De regering wil ‘desinformatie’ aanpakken, maar wie bepaalt wat desinformatie is? Juist: de overheid, samen met technologiebedrijven en mainstream media. Wie dus afwijkt van het opgelegde narratief, zal opnieuw bestempeld worden als een complotdenker, en – als het aan de regering ligt – zelfs gecensureerd worden.

Mark Zuckerberg, ooit de posterboy van Silicon Valley, heeft in een recente getuigenis een bom gelegd onder het vertrouwen in overheden en sociale media. In een onthullend interview vertelt de oprichter van Facebook hoe zijn bedrijf door de Amerikaanse overheid werd gedwongen om berichten over vaccins en corona – zelfs als die waar waren – te censureren. Het beeld dat Zuckerberg schetst, is niets minder dan schokkend: overheidsfunctionarissen die zijn medewerkers uitscholden, dreigden en zijn bedrijf doorlichtten met een vergrootglas.

In het absurde theater van de politiek wordt soms een uitspraak gedaan die zo bizar is, dat je even denkt: meent hij dit echt? Conner Rousseau, de voorzitter van Vooruit, gaf er recent twee cadeau tijdens een interview in ‘Knack’ over de rol van factcheckers. Tijd om even door te nemen wat hij precies beweerde en of de werkelijkheid er niet net iets anders uitziet.

Sinds juni 2023 verkeert P-magazine in een bittere strijd met niemand minder dan Conner Rousseau, de voorzitter van de socialistische partij Vooruit. Na de verwijdering van een artikel op aandringen van Rousseau, waarin wij nochtans niks dan de waarheid vertelden én zelfs een reactie publiceerden van zijn woordvoerder, volgde een dreigende boodschap komende van diezelfde woordvoerder: P-magazine zou kapotgemaakt worden. En alsof die uitspraak niet al impact genoeg had, heeft P sindsdien te maken met wat insiders als een gerichte shadowban beschouwen. Artikels worden willekeurig verwijderd en bereikcijfers op Facebook dalen drastisch – tot op het punt dat velen zich afvragen of dit alles nog wel toeval kan zijn.

Toch weten kijkers hun weg te vinden.

In een beschikking van 10 oktober verbood de voorzitter van de rechtbank van eerste aanleg van Luik Le Soir om een artikel over een kandidaat voor de gemeenteraadsverkiezingen te publiceren. Dat meldt Sudinfo.

‘Foute informatie’ moet verdwijnen. En we weten inmiddels al een jaartje of vier dat met ‘foute informatie’ niet per se dingen worden bedoeld die niet correct of ronduit leugens zijn, maar ook bepaalde waarheden die niet mogen geweten worden. Narratieven en verzonnen waarheden moeten nu eenmaal overeind blijven. Als het aan het WEF ligt, mogen straks alleen nog WEF-goedgekeurde praatjes op social media verspreid worden.

Parket buigt zich over column Brusselmans, Joodse gemeenschap streeft naar rechtstreekse dagvaarding en collega’s spuwen hem uit.

Facebook, het socialemediaplatform dat ooit werd geprezen als een bolwerk van vrije meningsuiting en connectiviteit, is de afgelopen jaren steeds vaker onder vuur komen te liggen vanwege zijn strenge censuurbeleid. Wat ooit begon als een nobel streven om schadelijke inhoud te verwijderen, lijkt nu een mijnenveld te zijn geworden voor de gebruikers. Eén van de meest opvallende (en soms absurd ogende) voorbeelden van deze censuur is de behandeling van zogenaamd 'provocerende' beelden, zoals een onschuldige blote schouder. In dit artikel onderzoeken we hoe de censuur op Facebook werkt, welke regels van toepassing zijn, en hoe een enkel P-magazine-fotootje met een blote schouder al genoeg kan zijn om als 'spam' bestempeld te worden.